"Verdriet kun je delen, maar niemand kan jouw tranen huilen"

In Memoriam

Miriam Elizabeth Dubon Marroquin
 

Dit is de moeilijkste nieuwsbrief die ik ooit heb moeten schrijven.

Met heel veel verdriet laat ik u weten dat Miriam Dubon, moeder van 5 kinderen en oma van 2 kleinzoons, op 8 maart jl. om 13.30 uur door een schoolbus werd aangereden. Op die bewuste dinsdag was ze bij mij thuis weggegaan om samen met haar kinderen te kunnen lunchen. Dochter Maritza belde om te vragen of ze er al aan kwam omdat zij speciaal voor mama gekookt had. Dat was het laatste telefoontje dat ze ontving en het laatste afscheid dat ik van haar heb kunnen nemen. De afgelopen 5 weken was ze elke dag in mijn huis om vriendin Arlaine te verzorgen die met een ongelukkige val haar beide handen had gebroken en daardoor totaal afhankelijk was van hulp. De gezondheidspost in Alotenango, waar Miriam als verpleegster werkte, had haar met liefde uitgeleend om Arlaine te verzorgen.

Elke dag kwam ze met een glimlach, zoals op de foto, binnen en vond het heerlijk om Arlaine te verzorgen en vooral te verwennen. Ze vertelde haar dochter Maritza dat ze nog nooit zo blij was geweest als deze laatste maand waarin ze bij Arlaine en mij was. Ze leerde bij ons veel nieuwe dingen waaronder een andere manier van koken, we aten met ons drietjes en ze was zeer leergierig. Vele diepgaande gesprekken hebben tussen ons drieën plaatsgevonden en het was voor mij heel bijzonder om Miriam zo dicht bij me te hebben. Elke dag namen we afscheid van elkaar met een dikke knuffel en de woorden "ik hou van jou". Zo ook die fatale dinsdag 8 maart en dat waren mijn laatste woorden aan haar.

Het afscheid nemen.
Op 10 maart stierf Miriam aan de gevolgen van ernstig hersenletsel. Het was hartverscheurend om haar kinderen met zoveel verdriet te zien. Vol bewondering ben ik over Maritza, de oudste, hoe zij het gezin bij elkaar hield en ervoor zorgde dat alles doordraaide. En tussendoor regelde ze de gehele begrafenis die hier binnen 24 uur na overlijden plaatsvindt. Die enorme kracht heeft ze van haar moeder meegekregen.

Op vrijdag 11 maart hebben wij haar, onder enorme belangstelling, naar de laatste rustplaats gebracht op de begraafplaats van Antigua. Virginie had onderstaande mooie tekst voor mij in het Spaans vertaald om als afscheid voor te lezen.

"Lieve Miriam,

Veel te vroeg heb je ons moeten verlaten. Waarom?
Jij, een fantastische hardwerkende moeder had vele dromen, die je waar wilde maken maar deze zijn door een onverwacht en onbeschrijflijk ongeluk ten einde gekomen. Jouw inzet voor andere mensen en natuurlijk je inspiratie voor je kinderen zullen wij nooit vergeten. Je bent een voorbeeld voor ons allemaal.

Miriam, ik zal je kinderen er altijd aan blijven herinneren met welke geweldig kracht jij in het leven stond. Weet dat ze in goed handen zijn bij velen en dat zij steeds op mij kunnen rekenen.

Lieve schat, we houden van je!"

De droom van Miriam.
Iedereen moet verder met dit grote verlies. Maar in de eerste plaats de kinderen van Miriam, die een onbezorgde toekomst tegemoet moeten kunnen gaan. Naast de droom van verpleegster worden, had Miriam nog een hele grote droom. Een eigen stukje grond met een eenvoudig huisje waar ze dan met het hele gezin tot in lengte van dagen zou kunnen wonen. In nagedachtenis aan Miriam en voor de toekomst van haar kinderen, zou ik u willen vragen om deze droom te helpen verwezenlijken door een steentje bij te dragen. Want vele stenen bouwen een huis. Vanuit  Los Niños zal financiële steun gegeven worden zodat de huur betaald kan worden, de kinderen naar school kunnen en alles wat er nodig is om een huishouden met 7 personen te laten draaien. Het salaris van Miriam werd door Los Niños betaald.

We willen graag het "Miriam´s droomfonds" oprichten en hopen van harte op uw steun. Stichting Los Niños, Rabobank Tilburg, rek.nr. 16.68.20.709, ovv "Miriam´s droom".

Op voorhand wil ik u al heel hartelijk bedanken.

Dank.
Heel veel dank aan mijn lieve collega´s Virginie en Christel die me door deze moeilijke tijden loodsen en mij de tijd geven om verdrietig te zijn. Ook heel veel dank aan alle lieve vrienden die via de mail hun verdriet met me deelden, dat geeft kracht om door te gaan want ik moet er voor de kinderen zijn. Zij zullen me in de toekomst nog hard nodig hebben.

Met dankbaarheid dat ik Miriam 10 jaar in mijn leven heb gehad en dat we elkaar op velerlei gebied hebben kunnen inspireren. Ze was mijn vriendin en zus en de meest bescheiden vrouw die ik ooit heb leren. Ik ga haar heel erg missen.

Rust in vrede lieve Miriam.

Ana-Maria


In het kort iets over de kans die het gezin Dubon kreeg via Los Niños in 2002.
Ik maakte in 2001 kennis met haar op het kinderproject Safe Passage waar kinderen, van ouders die op de vuilnisbelt werkten, opgevangen werden en onderwijs kregen. Trouw liep ze elke dag met een kruiwagen met pannen vol eten te sjouwen om alle kinderen van een voedzame lunch te voorzien, Miriam Dubon. Haar vijf kinderen gingen allemaal via het project naar school. Safe Passage was een redding voor hen. Haar man had haar en de kinderen verlaten voor een andere vrouw. Ze moest daardoor vreselijk hard knokken om haar kinderen dagelijks van eten en onderdak te voorzien. Ze had, als een van de weinigen die op en rond de vuilnisbelt leven, 2 jaar middelbare school voltooid. Dus als geen ander begreep zij het belang van onderwijs voor een betere toekomst. Ze stimuleerde haar kinderen zo goed als ze kon. Alle vijf intelligent en gemotiveerd. Zelf droomde Miriam er heimelijk van ooit verpleegster te worden. Maar als er nauwelijks geld is voor eten, durf je niet te denken aan een opleiding voor jezelf en de kinderen.

Vanaf het moment dat ik haar ontmoette was ik onder de indruk van deze bijzondere vrouw met zoveel waardigheid, vechtlust, kracht, doorzettings-vermogen maar vooral haar bescheidenheid. Zorgen voor anderen daarvan werd ze blij. Los Niños besloot om deze familie, die alles in zich had voor een succesvolle toekomst, te ‘adopteren' en zette een studiefonds op voor Miriam en haar kinderen. Dat was in november 2002.

Al enkele jaren werkte Miriam als zeer gewaardeerd collega in de gezondheidspost van Alotenango en was een uitstekende verpleegster. De oudste twee, Maritza (23) en Jonathan (21), hebben hun studies afgerond en werken in een restaurant in Antigua. Maritza heeft 2 zoons van 3 en 1 jaar. Gaby (18) zit in het 2e jaar van de 4 jaar durende beroepsopleiding tot huishoudkunde lerares. Brayan (15) zit in het 3e jaar van de middelbare schoolopleiding (2-talig onderwijs) en heeft nog steeds een grote ambitie om hersenchirurg te worden. De benjamin Erick (12) zit in het laatste jaar lagere school van het 2-talig onderwijs en zal volgend jaar naar het middelbaar onderwijs gaan. Zijn ambitie is om dierenarts te worden.