|
EEN DROOM KWAM UIT
De weergoden waren ons op donderdag 7 oktober 2004 goed gestemd en daar waren we erg blij mee. Vandaag gingen we de Telesecundaria school (3-jarig middelbaar onderwijs) openen in het Maya bergdorpje Chimachoy. Een verslag van deze bijzondere dag Na een feestelijke ontvangst met koffie en cake in huize Los Tulipanes van Carla en Ana-Maria vertrokken we om 9 uur met vijf busjes met een zeer gemêleerd gezelschap, 25 Guatemalteken, 21 Nederlanders, 1 Chinese, 1 Koreaan, 1 Filippijn en 3 Denen. Voor de meeste uit het gezelschap was de rit erheen al een hele belevenis, waarvan de laatste 3 kwartier door de onbewoonde wereld met aan weerszijden alleen maar bebouwde akkers in diverse kleuren groen, die als lappendekens op de flanken van de bergen gedrapeerd lagen. Ze hadden nooit gedacht dat er in deze schijnbaar onbewoonde wereld nog mensen zouden wonen. Feest 
En toen ineens waren daar al die mensen! De vrouwen en meisjes in
hun mooiste gekleurde traditionele kleding, prachtig. Maar ook
de mannen hadden goed hun best gedaan, wie een overhemd had,
had het aangetrokken. En wie een hoed bezat, had hem opgezet.
De school was prachtig versierd met blauw witte linten en ballonnen.
Vier muzikanten bespeelden de marimba, gemaakt van grote uitgeholde
kalebassen met houten klanktoetsen. Het is het nationaal muziekinstrument van Guatemala en geliefd vanwege de vrolijke maar soms ook diep klagende klanken.
Drie grote tekenfilmpoppen kwamen ons welkom heten. De vloer van
de binnenplaats was bezaaid met dennennaalden en het podium
opgetrokken van wat planken en stenen met een kleed er overheen.
Ook een enorme geluidsinstallatie ontbrak er niet aan.
Ceremonie Toen iedereen plaats had genomen op de kinderstoeltjes, geleend van de lagere school, kon de officiële ceremonie beginnen. De vlag van Guatemala en van Nederland verschenen op het podium en staande met de hand op het hart werd het Guatemalteekse volkslied gezongen. Volgens insiders is het Guatemalteekse volkslied het mooiste ter wereld. 
Helaas kon maar een klein gedeelte van de aanwezigen zitten en de meeste moeders met kinderen zaten op de grond. Er waren ook vele hoogwaardigheidsbekleders aanwezig zoals de algemeen directrice van de Telesecundaria scholen van Midden-Amerika, de broer van de vice-president, de burgemeester van San Andres Itzapa, de algemeen directeur van educatie en niet te vergeten de ouders van de kinderen die naar deze school gaan. Op en om het schoolpleintje stonden de mensen samengedromd om alles wat zich op het kleine podiumpje afspeelde te kunnen volgen. Aan de andere kant van de weg waren jongens zelfs op de muren geklommen om het vanaf daar te kunnen volgen. Los Niños gedenksteen 
De gehele ceremonie duurde 3 uur waarin een hele reeks van
bedankjes, de onthulling van de 'Los Niños' gedenksteen,
nog veel meer bedankjes, een zingende burgemeester, een toneelstukje
en weer muziek.
Ontroerend waren de stukjes die in het Engels gesproken werden door de leerlingen. En het 'dankjewel stichting Los Niños' dat in vier talen door de kinderen werd opgezegd was bijzonder. De leerlingen staken andere ouders een hart onder de riem door hen te vertellen dat het belangrijk was om door te studeren en dat ze hun kinderen die kans moesten geven. Een jongen bedankte zijn vader voor het feit dat hij door mocht studeren en dat was zeer ontroerend. Laura, de directrice, hoopt dan ook in het volgende schooljaar vele nieuwe leerlingen te mogen begroeten. Op het einde werden er cadeautjes uitgewisseld en stichting Los Niños had een verrassing voor de jongens in petto, namelijk 15 voetbal-tenues van PSV en een leren voetbal. Feestlunch 
Na de ceremonie was het tijd voor de lunch. Voor iedereen, en
dat waren zeker 600 personen, was er iets te eten.
Grote pannen met rijst stonden te pruttelen, waar zo’n 7
vrouwen al 2 dagen mee bezig waren. Er waren ook minstens
2 koeien geslacht om ons te verwennen met een traditioneel
feestmaal genaamd ‘pepian’, een runderstoofpot met een saus van
geroosterd sesamzaad en gedroogde paprika’s. In een woord heerlijk.
Buiten, alleen op een bankje, zat een jongetje van een jaar of 7 met zijn bordje en volledig geconcentreerd op zijn eten. Wij hadden te veel tortilla’s (maïskoekjes) gekregen en vroegen aan het jongetje of hij er misschien nog een wilde. Nog twee tortilla’s lustte hij wel! En zo is hij nog 3 keer terug gekomen. Dat zijn toch een hoop tortilla’s in zo'n klein buikje. 
Na de lunch vond er een voetbalwedstrijd plaats tegen de plaatselijke
club en de rood/wit gestreepte tenues staken prachtig af tegen
het groen van de bergen op de achtergrond. En dat de kinderen en
honden ook over het speelveld liepen maakte allemaal niets uit.
De muziek werd harder gezet en er werd gedanst, gezongen en
gespeeld met de kinderen. En voor de kleintjes was er nog de
piñata, een papieren pop waar je met een stok tegenaan slaat
en waar dan uiteindelijk snoepjes uitvallen.
Gulle gevers Dankzij enkele grote giften uit Nederland konden we een compleet ingerichte school met bijbehorend kantoortje, keuken, toiletgroep en opslagruimte bouwen. Dank je wel gulle gevers voor deze onvergetelijke dag. Een belevenis die niet snel vergeten zal worden. En nu maar hopen dat de klassen volgend jaar vol zitten met nieuwe leerlingen. Wij blijven de school volgen en af en toe steunen met noodzakelijke zaken. De volgende droom is om de leerlingen computerles te kunnen geven en daar zijn wel computers voor nodig. Daar gaan we dan meer weer aan werken. Warme groet uit zonnig Guatemala Carla en Ana-Maria | |
|
| |
|
home stichting los niños de mensen erachter projecten foto's nieuws uit guatemala vrienden van los niños steun los niños informatie vrijwilligers contact |
