Antigua, september 2004



Verontschuldigingen

Omdat we al zon lange tijd niets van ons hebben laten horen. Jullie denken natuurlijk, wat doen die dames daar in Guatemala. Zouden ze vakantie houden. Nou bepaald niet, maar de dagen zijn zo gevuld en altijd te kort dat het er gewoon bij ingeschoten was om jullie op de hoogte te houden. Daar komt ook nog bij dat wij beiden een tijd in Nederland zijn geweest waar we heel veel zaadjes hebben geplant in de hoop om spoedig te kunnen oogsten. We gaan er weer voor zorgen, dat jullie maandelijks op de hoogte worden gehouden van alles wat ons bezighoudt in Guatemala.

Inmiddels is ook de website weer gevuld met nieuwe dingen en is een Engelstalige site toegevoegd. Dank aan Laura die gweldig werk verricht heeft.

Dank

Wederom heel hartelijk dank, namens de kinderen van onze projecten in Chimachoy, Alotenango en de familie Cucul, aan de maandelijkse donateurs en aan alle mensen die kleine of grote acties op touw zetten en aan alle gulle gevers, waaronder we de vrijwilligers niet mogen vergeten. Dankzij jullie hulp hebben we dit jaar weer heel veel tot stand kunnen brengen en hopen dat ook in stand te kunnen blijven houden en verder uit te breiden.

Guatemala groeit

Zo luidt de kop op de informatie die iedereen thuis heeft gekregen. Vanaf 18 september 2004 bestaan de telefoonnummers in heel Guatemala uit 8 cijfers. Dat betekent voor de telefoonnummers van de stichting het volgende: (00502) 7832 6647 en de mobiele telefoon (00502) 5504 9828. Als iemand ons dus wil verrassen met een telefoontje dan graag deze nummers noteren.

Timmerproject

Sinds kort hebben we binnen ons educatieproject een timmerproject. Er zijn twee groepen van 10 kinderen die timmerles krijgen en ze zijn enorm enthousiast. Het is nogal niet leuk ook om met een figuurzaag het embleem van je favoriete voetbalclub uit te zagen of je eigen naam in letters van hout te zagen. De blijheid straalt van de gezichten af.
Gezamenlijk hebben de kinderen een heel mooi uithangbord gemaakt met de tekst: Bienvenido al Taller de Carpinteria para Nios (welkom op de timmerwerkplaats voor kinderen). Meer uitgebreide informatie hierover bij Alotenango timmerwerkplaats

Tweejarig bestaan educatieproject Alotenango

Eind juli was het 3 dagen groot feest op het sportveld, naast het kippenhok, ter gelegenheid van het 2-jarig bestaan. De kinderen en vrijwilligers hadden zich enorm uitgesloofd om allerlei dansjes, liedjes en muziek in te studeren. Door de moeders van de kinderen werd er gekookt en niemand kwam iets tekort. Het waren onvergetelijke dagen en nogmaals dank aan de vrijwilligers voor hun fantastische inzet.

Luizenbehandeling.

Een week in de 3 maanden worden de luizen aangepakt. De haren van alle 215 kinderen worden met speciale luizenshampoo gewassen en daarna met een luizenkam uitgekamd. Geen gemakkelijk karweitje want de haren zijn erg stug en heel dik. Er zijn dan ook heel wat vrijwilligers nodig om dit karweitje te klaren. Vooral de jongens schamen zich ervoor als ze luizen hebben en je moet het een beetje tactisch brengen als er luizen gevonden worden.

De laatste keer werden de moeders uitgenodigd om hen voorlichting te geven over het behandelen van de luizen. Er werden tips over en weer uitgewisseld.
Wisten jullie dat babyolie of olijfolie ervoor zorgt dat de eitjes van de luis loslaten en dat ze dan gemakkelijk uit het haar gekamd kunnen worden.
Na afloop kregen de moeders een luizenpakketje mee naar huis bestaande uit een luizenkam, zeepjes en haarspeldjes in een gedoneerd oranje toilettasje, uiteraard afkomstig uit Nederland.

Een ongeluk

Guadaloupe, een klein prinsesje van 5 jaar werd, zoals elke dag, door haar oma van school gehaald en op weg naar huis werden ze beiden aangereden door een dronken chauffeur. Guadaloupe overleed in de ambulance net voordat ze het ziekenhuis bereikten. Oma werd met een verbrijzeld been en gebroken heupen opgenomen in het ziekenhuis waar een been werd afgezet maar de wonden slecht heelden omdat ze suikerziekte had. Ze leed vreselijk veel pijn en is alsnog 2 maanden na het ongeluk overleden.
In Guatemala word je binnen 24 uur begraven en er is dus 24 uur tijd om met de familie te rouwen. Iedereen geeft geld of eten zodat de familie de begrafenis en de rouwperiode (bestaande uit eten met de gemeenschap) kan betalen.
Het kleine witte kistje wordt op de schouders van enkele mannen het hele dorp doorgedragen met daarachter een enorme stoet van mensen op weg naar de kerk waar Guadeloupe gezegend wordt. Onderweg naar het kerkhof wordt er door een groep vrouwen gezongen en dan zakt het kistje de grond in.
Pfff... een heftige ervaring.

Sonpopos

Een dag per jaar zijn de reuzenmieren actief, genaamd sonpopos, en is iedereen in de straten actief om ze te vangen. Dit insect blijkt een soort kikkerbillen delicatesse te zijn. Er zijn die dag maar weinig kinderen op het project en die er zijn lopen af en toe weg om zon beestje in hun zak te stoppen. En wat gebeurt er daarna. Nou gewoon, de kont eraf knippen en bakken in olie, een soort van zwarte erwtjes.
Smakelijk eten.

Een avond eten geven aan de daklozen

Het hele jaar door is het om 18.00 uur donker in Guatemala. Die maandagavond viel om 18.30 uur het licht uit en stond Ana-Maria net op het punt de daklozen eten te gaan geven (Carla verbleef in Nederland). De mijnwerkerslamp bood uitkomst en met die op het hoofd liep ze door de pikdonkere straten van Antigua. Gelukkig kende ze de weg goed en wist waar de gaten zaten. Jacques, een Nederlandse vrijwilliger, stond haar op te wachten en vertelde dat er geen politie beschikbaar was die avond om mee te lopen. Nou dan maar met ons tweetjes. Alsof het donker nog niet genoeg was begon het ook nog keihard te regenen en daar waren we dus niet op gekleed. Afijn we gingen gewoon door, bepakt en bezakt met broodjes en drankjes. Net bij de vuilnisbelt aangekomen hield de mijnwerkerslamp ermee op en moesten we alles op de tast doen. Het was alles bij elkaar wel erg komisch. Toen we, op 2 broodjes na, iedereen voorzien hadden van eten ging het licht weer aan. Die 2 broodjes waren voor de 72-jarige Arturo die wat extra aandacht van ons krijgt omdat hij nooit drinkt en erg ondervoed is. We vonden hem zwaar ademend en enorm verzwakt aan en besloten hem naar het ziekenhuis te brengen. Hij kon niet meer op zijn benen staan dus moesten we hem dragen. Hij bleek een fikse longontsteking te hebben en enorm ondervoed te zijn. Met het maken van de x-ray moest Ana-Maria hem, aan het strotouwtje dat zijn broek omhoog hield, vasthouden anders zou hij omvallen. Hij is 4 dagen in het ziekenhuis gebleven waar hij extra sondevoeding kreeg en je zag hem zienderogen opknappen.
Helaas moest hij daarna weer de straat op omdat dat zijn huis was. Hij mag nu op kosten van de stichting elke dag voor enkele quetzales gaan eten in een eethuisje op de markt. Hij ziet er een heel stuk beter uit en huilt telkens als hij ons ziet uit dankbaarheid.

Boodschappenlijstje

Boodschappenlijstje voor de bouw van een huisje voor een van de families betrokken bij het educatieproject in Alotenango.
  • 15 aluminium golfplaten
  • 5 balken
  • 1 zak spijkers
  • 8 palen
  • lijm,verf
  • pvc pijp
  • afgewerkte motorolie
  • 4 blikjes cola
  • literflessen water
  • koeken,broodjes en drop!
  • blik vrijwilligers, 12 stuks
  • pleisters voor de wonden
  • veel fotorolletjes
  • wasmiddel voor de smerige stink kleding
  • hamers
  • zaag waar je op kon gaan zitten
  • trap die na de klus geen treden meer had.
  • massageolie omdat de spierpijn niet te harden was


Nieuwsgierig geworden hoe de bouw, met de hulp van 5 vrouwelijke vrijwilligers, verder is gegaan, kijk dan bij Alotenango, bouw van een huisje

Voeding, hygine en gezondheid in Alotenango

4 Januari 2004 was de dag dat ik eindelijk op weg kon gaan naar Guatemala om voor Stichting Los Nios te mogen gaan werken. De voorbereiding in NL was helemaal afgerond en ik was helemaal klaar om te gaan. Bruisend van energie en vol met ideen ging mijn avontuur beginnen. Spannend!
En nu is het 8 maanden later en laten we Jolanda vertellen hoe het haar vergaan is sinds haar komst naar Guatemala. Klik op Alotenango: voeding, hygine en gezondheid voor het vervolg van haar uitgebreide verslag.

Een nieuw been voor Asbel

In het dorpje Chimachoy waar de stichting een middelbaar onderwijs project steunt, woont een 15 jarige jongen Asbel en die werd geboren met een stompje waar eigenlijk zijn rechterbeen hoorde te zitten. Dankzij een goede vriend van ons die bekend was met een Canadese stichting die mensen helpt aan kunstbenen, heeft Asbel een prachtig kunstbeen gekregen, niet van echt te onderscheiden en het voelt aan als een echt been.
De stichting heeft hem in de nieuwe kleren gestoken en 2 paar nieuwe schoenen gegeven. Het verbazingwekkende was dat hij meteen nadat het kunstbeen was aangemeten er mee weg liep alsof hij nooit anders gedaan had. Moet je daar in Nederland niet heel veel therapie voor krijgen. In ieder geval hebben we een jonge knul weer wat meer mogelijkheden kunnen geven voor de ontwikkeling van zijn verdere leven. En hij kan nu met recht zeggen dat hij met 2 benen op de grond staat.

Onafhankelijkheidsdag

In Guatemala, Honduras, Costa Rica, Nicaragua en El Salvador vieren ze feest op 15 september: hun onafhankelijkheidsfeest. Militairen en scholieren houden hun parades, het werk en het openbare leven ligen stil. In 1821 verklaarden de vijf landen zich onafhankelijk van Spanje. Vooral in de dorpen wordt er veel aandacht aan besteed. Elke school loopt met een groep leerlingen mee en beeldt iets uit wat betrekking heeft op de geschiedenis of hebben een drumband die voor wat leven in de brouwerij zorgt. Zo ook in het dorp Alotenango waar de 5-jarige kindjes van ons educatieproject in klederdracht meeliepen.
Het was een mooi schouwspel, alle kindjes even serieus, want de geschiedenis van Guatemala is nu niet om vrolijk van te worden.

Vanuit het niets brak het noodweer los, een gigantische stortbui die de straten in een mum van tijd in een modderpoel veranderde en het water kon nergens heen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was liepen de kinderen onverschrokken door de diepe plassen, doorweekt en nog even serieus. Wij, de toeschouwers, wisten niet hoe snel we een veilige plek moesten zoeken.

Een dag voor onafhankelijkheidsdag is het de gewoonte dat er met een brandende fakkel vanaf een bepaald punt, soms wel 50 kilometer van huis, naar het beginpunt teruggerend wordt. Ook het educatieproject vertrok met een volle bus kinderen, ouders en vrijwilligers naar Panajachel om 6 uur in de ochtend om van daaruit terug te komen rennen. Onderweg word je aangemoedigd door mensen die staan te kijken en bekogeld met bakken vol met water. De zin daarvan is niet duidelijk, maar niemand blijkt het erg te vinden.
Iedereen heeft een fluitje bij zich om lawaai te maken en de bus die volgt laat constant de claxon horen. Van beide kanten kom je renners met fakkels tegen. Een hele bijzondere gewaarwording om dat ook mee te mogen maken, je voelt je heel erg betrokken.
s Avonds om half negen kwamen de renners terug in Alotenango waar ze met een enorm applaus van de toeschouwers door de straten liepen. We zullen het maar niet hebben over de spierpijn die nog dagen heeft geduurd. Want als je niet gewend bent om te rennen, is dat het aandenken wat je er aan overhoudt. Foto's van de fakkelloop en van onafhankelijkheidsdag

Steun aan Maya muzikant

Maya muzikant en Guatemalteek, Abraham Elias Lopez, studeerde onlangs af aan het conservatorium in Den Haag. Hij volgt nu een master opleiding aan het conservatorium in Utrecht, waarvoor hij o.a. pre-colombiaanse fluiten onderzoekt, die in de loop der eeuwen in de Nederlandse musea terecht zijn gekomen. De Stichting Los Nios betaalt deze 2-jarige master opleiding. Wie Abraham precies is, kunt u lezen bij Een Maya in de polder.

Wordt vervolgd

Dit was het weer voor nu.
Op 7 oktober hebben we de officile opening van de school in Chimachoy die dankzij jullie gulle giften er gekomen is. Uiteraard zullen we jullie een uitgebreid verslag hiervan sturen.

Hartelijke groeten van
Carla en Ana-Maria uit Guatemala.