Antigua, februari 2004



Lieve vrienden,

Hier dan weer een verslag uit het zonnige Antigua. We zijn inmiddels al weer 4 weken terug uit Cuba, maar denken nog elke dag met plezier terug aan dit bijzondere land. We hadden dan ook het geluk 2 Cubanen, Osvaldo en Lizardo, te kennen en die stonden ons, met ieder een gladiool in de hand, op te wachten op het vliegveld. Een mooiere start kun je toch niet maken. Ze hebben ons een week lang alle mooie dingen in en rond Havana getoond.

Cuba

Osvaldo was in het privé bezit van een 27 jaar oude Peugeot en dat is heel bijzonder, want de meeste auto's zijn staatsbezit. Elke avond gingen we dansen en heerlijke kreeft eten. Havana is een prachtige stad, maar helaas enorm in verval. We kunnen er nog steeds niet over uit dat de Cubanen geen vrijheid hebben. We dachten juist dat Fidel dat in het bijzonder wilde voor zijn mensen.

Fidel is nu al 45 jaar aan de macht en hij kan op elk moment van de dag in je privé leven binnendringen omdat er maar 2 televisie zenders zijn en die zijn uiteraard in zijn handen. Elk klaslokaal op elke school heeft een televisie staan en diverse keren per dag komt hij daar even op binnengewandeld om communistische/socialistische boodschappen uit te delen. Het gaat te ver om het hele systeem hier uit te leggen, maar voor geïnteresseerden is er genoeg over Cuba te lezen.

Zon, zee en zaligheid

De tweede week hebben we 4 dagen in een schitterend 5-sterren hotel doorgebracht en genoten van de zon, zee en zaligheid. Zo hadden we ons het leven voorgesteld.
Daar gingen we door het leven als 2 zussen die voor 2 jaar op wereldreis waren. Ana-Maria had binnen de kortste keren al 2 huwelijksaanzoeken te pakken maar zei tegen hen "als je met me uit wilt, dan zul je toch eerst toestemming moeten vragen aan mijn oudere zus", wat ze dan ook deden. We hebben echt de boel op stelten gezet. Elke avond om 11 uur was het karaoke tijd en samen hebben we de sterren van de hemel gezongen.
Met pijn in ons hart hebben we na 2 weken afscheid genomen van onze lieve vrienden en dit bijzondere land. We hebben voor 1 jaar gelachen en zijn dan ook zeker van plan volgend jaar weer terug te gaan.

Op zondagochtend kwamen we thuis aan en werden om 2 uur weer opgehaald. Tot onze grote verrassing gingen we naar een huisje waar 3 Nederlandse vrijwilligsters wonen en daar zaten zo'n 23 jonge mensen ons op te wachten met een buffet en drankjes. Hartverwarmend om te horen dat ze ons zo gemist hadden.
Ze waren ook nog met de pet rond gegaan en hadden flink wat geld opgehaald om in ieder geval voorlopig de daklozen weer eten te kunnen geven.

Daklozen

En over onze daklozen willen we graag in deze nieuwsbrief iets meer vertellen.
Zoals u weet geven wij nu al bijna 2 jaar drie keer in de week eten aan de daklozen. We praten over zo'n 50 mensen variërend in leeftijd van 5 tot 60 jaar. Deze mensen zijn ons zeer dierbaar geworden en elke keer zijn ze weer heel blij om ons te zien. Van de een krijgen we een hand, van de ander een omhelzing, maar van iedereen de mooiste glimlach die je je maar voor kunt stellen.
De meeste zijn te vies om aan te pakken, maar daar trekken we ons niets van aan. Elke keer weer worden we bedankt voor de broodjes die we geven met de woorden "dat God jullie mag belonen en dat God jullie mag zegenen". Elke persoon wil een beetje extra aandacht en wil even kwijt dat er ergens een pijntje zit. En als de een iets krijgt wil de ander dat ook.
Een rood vitaminepilletje doet dan wonderen, want als we 2 dagen later vragen of het pilletje geholpen heeft zeggen ze dat ze heerlijk geslapen hebben en geen pijntjes meer voelen.

Het zijn gewoon arme stakkers die geen geluk hebben gehad in hun leven en via de alcohol of lijm snuiven een beetje de ellende waarin ze leven proberen te vergeten.
Wij zijn zo bevoorrecht dat we in een andere wereld geboren zijn, maar we mogen onze ogen er niet voor sluiten en daarom zullen we altijd dicht bij deze mensen blijven.

Om u een idee te geven wat er allemaal op onze weg komt tijdens ons rondje eten geven schetsen wij hieronder enkele gebeurtenissen.

De arm

Op een avond liep Carla met Jolanda en Nathalie, 2 vrijwilligsters die voor langere tijd bij ons aan het werk zijn, gepakt en gezakt met zaklampen, medicijnenkoffer, kleding, broodjes en drankjes op weg naar de daklozen. Ze stuitten daar op een oudere man die een grote open wond op voorhoofd en neus had en een gebroken arm. Carla begon meteen de wonden te verzorgen en Jolanda en Nathalie maakten een spalk van karton voor de gebroken arm. Elke volgende keer maakte Carla de wonden weer schoon en de arm was inmiddels in het ziekenhuis in het gips gezet. De wonden genazen wonderbaarlijk snel en na enkele weken zag je er niets meer van. Petje af voor verpleegster Carla die echt hierin haar roeping heeft gevonden.
Afgelopen week keek Carla nog eens naar de arm die in het gips zat en ze slaakte een kreet en riep "getverderrie" en wat bleek, de hele arm zat vol met maden. We gingen nog net niet over onze nek, maar het scheelde niet veel.
Daadkracht is op dat moment van belang. Carla deed de plastic handschoenen aan, een kapje voor de mond en begon het gips los te knippen. Ana-Maria stond ernaast om licht bij te schijnen en het gips op te vangen in een plastic zak. Je zult het niet geloven maar de arm die eronder uit kwam was zo zwart als roet, dus in het ziekenhuis hadden ze nog niet eens de moeite genomen om eerst de arm te wassen alvorens het gips te zetten. Eigenlijk zou je het ziekenhuis moeten aanklagen.
Het leed had zich beperkt tot 2 kleine wonden, maar we wisten wel dat we er net op tijd bij waren. Carla heeft de arm goed schoongemaakt en gewassen, daarna antibiotica zalf op de wonden gedaan met een gaasje erover heen en de arm met crème ingesmeerd zodat de spieren soepel worden. Nu maar hopen dat de wonden goed genezen en dat hij de arm weer kan gebruiken.

Dure injecties

Twee weken geleden lag er een mevrouw met een enorme dikke buik en Carla dacht dat ze zwanger was. Ze had erg veel pijn en kon zich nauwelijks bewegen. Ze was ook nog heel erg mager. De ziekenwagen werd opgeroepen en ze werd naar het ziekenhuis gebracht waar ze 2 dagen verbleef en waar ze alleen maar aan een infuus met vocht had gelegen. Ze stuurden haar weg met een recept voor 3 injecties vitamine B-complex en voor 12 dagen pillen. Deze mensen hebben geen dubbeltje te besteden, dus hoe kunnen ze ooit deze medicijnen kopen.
Gelukkig kwamen wij en ze gaf ons het recept. Het bleek dat ze een enorme leverinfectie had en de oorzaak was natuurlijk drank. Bij een apotheek vitamine B-complex gekocht en met de zelf meegebrachte injectiespuiten werd de vitamine B-complex vakkundig door Carla in haar bil gespoten.
Het is vreselijk om te zien hoe zo´n vrouwtje moet lijden en dat er geen andere middelen zijn om haar te helpen. We denken dan ook dat ze eerdaags dood zal gaan en dan loopt het aantal gestorvenen op tot 15.

Pablo

Carla was een weekend met haar vrienden uit Nederland van een welverdiende rust aan het meer van Atitlan aan het genieten en Ana-Maria ging met Jolanda en Nathalie het rondje daklozen maken. Er zat een man, Pablo, die niet meer op kon staan en smeekte om naar een ziekenhuis te mogen. Naar ons gevoel was het een aids patiënt en de blik in de ogen was voldoende om onmiddellijk maatregelen te nemen, want op straat zou hij de nacht waarschijnlijk niet meer gehaald hebben. We kennen de aids kliniek goed en gingen naar de ambulancedienst om te vragen of hij daarheen gebracht kon worden. Dat ging natuurlijk niet zomaar, maar door de doortastendheid van Ana-Maria werd er uiteindelijk toch een ziekenauto opgeroepen en kon de man naar de Aids-kliniek in San Lucas, een plaatsje tussen Antigua en Guatemala.

Jolanda en Ana-Maria gingen met hem mee in de ziekenwagen en nog 3 mensen ambulance personeel. Net voor San Lucas was er enkele minuten voor zij er aankwamen een ongeluk gebeurd waarbij ook kinderen betrokken waren. Het ambulance personeel bleef achter en de chauffeur gaf plankgas om zo snel mogelijk weer terug te gaan om gewonden mee te kunnen nemen. Met moeite konden Jolanda en Ana-Maria in de bochten de brancard in bedwang houden en ze waren dan ook blij dat ze veilig bij de Aids-kliniek aankwamen.

Pablo werd meteen in een rolstoel gezet en liefdevol begeleid door een verpleger en verpleegster. Ze gingen hem wassen, een pyjama aantrekken en aan een infuus leggen. Met een heel goed gevoel namen Jolanda en Ana-Maria een taxi terug naar Antigua.
Dit alles gebeurde op vrijdagavond. Op zondagavond ging om tien over negen de telefoon en werd ons verteld dat Pablo om negen uur gestorven was. We waren verdrietig maar ook blij dat hij nog even met warmte en liefde omgeven was geweest en menswaardig kon sterven.
Maandagochtend werd hij naar het kerkhof in Antigua gebracht waar wij hem de laatste eer bewezen door een kaars aan te steken, wat bloemen bij de kist te leggen en Carla een mooi gebed opzegde. We waren nog met het gebed bezig toen de kruiwagen met metselspecie en 2 mannen eraan kwamen om de nis dicht te metselen. Dan sta je meteen weer met 2 benen in de harde werkelijkheid.

Baby

Nu nog even een klein leuk voorval. Tijdens het rondje eten geven zit er ook een echtpaar van zo rond de 40, zij met krulletjeshaar en een bol gezichtje en niet 100% in orde, hij met de mooiste tanden en een geweldige glimlach. Op een avond zei ze tegen Carla dat ze zwanger was en dat het een jongetje werd en dat het dan Carlos zou gaan heten en dat Carla het mocht hebben en meenemen in het vliegtuig naar Nederland. Gelukkig weten we inmiddels dat ze niet zwanger is want het zal je maar gebeuren dat je op je 50ste ineens een baby krijgt.

Politiek

Na het lezen van bovenstaande gebeurtenissen kunnen jullie je voorstellen dat wij niet meer zonder deze mensen kunnen. Want tot op heden zijn wij een van de weinigen die aandacht aan hen besteden. Het nieuwe daklozencentrum ziet er prachtig uit en is zo goed als klaar, maar dat was ook al in juni vorig jaar, de datum waarop het geopend zou worden. Toen was er een politiek spel gaande met de vrouw van de burgemeester die alle eer wilde maar er zelf nauwelijks energie in had gestopt. Inmiddels is er een nieuwe burgemeester en met hem hopen we binnenkort een keer om de tafel te kunnen zitten.

Inmiddels is er een nieuw politiek spel gaande en wel tussen 2 katholieke ordes, de orde van Belen, broeders uit Spanje, en de Franciscaners die in Antigua vele charitatieve instellingen hebben. Om het daklozencentrum draaiende te houden is er 60.000 USD per jaar nodig en de broeders van Belen hebben dit geld en willen het graag gaan runnen. "Nee", zeggen de Franciscaners, wij zijn hier al zo lang en wij willen geen inmenging van buitenaf.

Dit nieuwe politieke touwtrekken kan dus nog wel maanden duren en in die tijd zullen wij zeker nog menige dakloze gaan begraven.

We zijn erg blij met de hulp van onze vrijwilligers. Vooral Jolanda en Nathalie zijn 2 keien van vrouwen die elke keer meegaan en niet terug deinzen voor een wondje. Jolanda heeft speciaal voor haar verblijf in Guatemala, in Nederland een EHBO cursus gevolgd.
Ook de cursus van Carla in het Havenziekenhuis in Rotterdam afgelopen najaar helpt haar enorm bij het bepalen wat er met een gewonde moet gebeuren.

Eten geven

Jolanda kookt een keer in de 2 weken een grote pan soep met veel voedzame groenten erin. Vooral afgelopen week was het 's avonds erg koud en dan smaakt een soepje extra lekker. Ook maakt de moeder van Ana, een onderwijzeres in ons project in Alotenango, elke eerste maandag van de maand tamales (maïsdeeg met daarin vlees en groenten) voor de daklozen.
Het gaat als een lopend vuurtje door Antigua dat wij de daklozen eten geven en regelmatig krijgen we jonge mensen aan de deur die vragen of ze een keer mee mogen. We houden er al een hele administratie op na in de agenda. Uiteraard vragen wij van ieder een bijdrage, want het moet niet zo zijn dat het een toeristische attractie wordt.
Iedereen is na afloop erg onder de indruk en er wordt menig traantje weggepinkt. Ze vinden het vooral zo bijzonder dat de mensen zo blij zijn om ons te zien en de manier waarop wij met hen omgaan en zij met ons.

Wij zijn erg blij met de medicijnen en verbandmiddelen die in koffers meekomen uit Nederland en jullie hebben nu kunnen lezen dat het zeer wel van pas komt.

Dit was dus weer een stukje realiteit uit het leven van Carla en Ana-Maria hier in Guatemala.
Het gaat druk worden in maart, vele ouders komen hun kinderen bezoeken, vrienden komen en nieuwe vrijwilligers. We zijn er weer helemaal klaar voor. Nog steeds geen saai moment.

NOOT 1:

We hebben zojuist vernomen dat er van een van onze vrijwilligsters, Sanne Sant, op zaterdag 6 maart een artikel wordt geplaatst in het Dagblad Het Parool over haar reis naar Guatemala en in het bijzonder het werken in ons project in Alotenango. Het artikel heeft een open einde en ze heeft nog vele geschreven blaadjes klaar liggen om te laten plaatsen. Koop de krant en als het jullie aanspreekt laat dan aan de krant weten dat jullie graag een vervolg wensen. Een betere reclame kunnen we niet krijgen.

NOOT 2:

Naar aanleiding van het artikel in het Magazine van de Volkskrant kregen we een echtpaar, Frank en Silvia, op bezoek die in Guatemala begonnen aan een wereldreis. Zij brachten voor het project in Alotenango 2 gebruikte laptops mee waar we heel blij mee zijn, zodat de oudere kinderen alvast wat handigheid met de computer krijgen.
Uiteraard hebben zij het project met ons bezocht en op hun website kunnen jullie zien wat ze over ons geschreven hebben met daarbij een 12-tal foto's. De website is www.sifratour.net