Antigua, april 2003



Lieve mensen,

Wat een belevenis is het Pasen vieren hier geweest. De "Semana Santa" (heilige week) is werkelijk zeer de moeite waard en heel bijzonder. De afgelopen 5 weken zijn er al vele processies uit de omliggende dorpjes geweest maar Witte Donderdag en Goede vrijdag waren de kerken van Antigua aan de beurt.

Driekwart van de 35 kerken in Antigua zijn ruines en wij wonen aan de rand van Antigua waar zich menige ruÔne en kerk bevindt. De ruines van de San Francisco kerk zijn de grootste en best geconserveerde van Antigua. Nergens kun je een betere indruk krijgen van de onvoorstelbare rijkdom die hier ooit bestaan moet hebben. Ooit hebben hier honderden monniken rondgelopen.

Kruisweg

Bij ons om de hoek is Calle de los Pasos en langs deze weg staan 12 genummerde kapelletjes die de kruisweg naar Golgotha symboliseren. Op de andere hoek ligt een ander klein kerkje "Iglesia de la Escuela de Cristo" waar Hermano Pedro werd begraven (zijn graf is in 1990 naar de San Francisco kerk verplaatst). Aan de muren van de kerk wordt in 14 schilderijen de kruisweg afgebeeld. Het altaar bestaat uit hemelsblauwe coulissen, waartussen levensechte engelen vliegen. De processies bezoeken ook deze kerken en wij kunnen alles heel goed volgen vanuit ons huisje. Het zware tromgeroffel is al van verre te horen.

Alfombras

In de nacht van donderdag op vrijdag worden in de straten van Antigua de alfombras (houtzaagsel-, bloemen- en fruittapijten) gemaakt en vele gezinnen en bedrijven maken de prachtigste tapijten met werkelijk ingenieuze en prachtige religieuze voorstellingen. Uren werk met vele handen en dan te bedenken dat het in een mum van een tijd voorbij is. Het symboliseert echt de vergankelijkheid van het leven.

's Nachts om 3 uur zijn wij door de straten gaan dolen en hebben kunnen genieten van het maken van deze tapijten. Niemand slaapt deze nacht, het is een grote kermis wat eten, drinken, gezelligheid en saamhorigheid betreft. We hadden met een aantal mensen afgesproken in ons stamcafť dat op de route ligt van de processie en toen de processie voorbij kwam tegen 7 uur in de ochtend, zaten we eerste rang. Rond half 10 waren we weer thuis en zijn maar wat gaan slapen om klaar te zijn voor de volgende processie want er zouden er nog velen volgen.

Het meest indrukwekkende is als 's middags om 3 uur Christus gestorven is en alle paarse kostuums verruild worden door zwarte. De straten zijn een walm van wierook en het is doodstil en je hoort alleen maar de trom die de mensen, die de zware massief houten draagbaar dragen, bijna in trance brengt en in devotie schommelen ze op het ritme mee. Werkelijk indrukwekkend. 's Nachts stonden we om 12 uur op de hoek van onze straat in onze pyjama's te kijken naar de zeker duizend mensen die in het zwart gekleed de draagbaar met de kist van Jezus begeleidden, vooraf gegaan door de uitbeelding van de hele kruisweg. Drommen mensen zijn op de been en we hebben ons dan ook maar in huis opgesloten, maar we konden het toch niet laten om af en toe wat van de sfeer in de stad te proeven. Meer dan 200.000 mensen hebben Antigua bezocht die dagen en dat in een dorpje van normaal 30.000 inwoners.

Het gezin Cucul

Alle scholen zijn in de heilige week vrij en Ana-Maria is met moeder Miriam en haar 5 kinderen op bezoek geweest bij de opa en oma van de kinderen. Ze hadden elkaar meer dan anderhalf jaar niet gezien. Elk kind doet het zo goed op school en de leraren zijn zo tevreden dat we dachten dat een reisje voor hen wel op z'n plaats was. Zelf kunnen ze de kosten niet betalen want ze komen rond van ongeveer 130 euro in de maand en de reis heen en terug voor 6 personen is al 40 euro.
Wat een hartelijk welkom en een heerlijk weerzien voor de twee families. Er zijn zelfs twee kippen geslacht voor het eten en Ana-Maria heeft zich te goed kunnen doen aan de mango's die letterlijk voor het oprapen lagen. 's Nachts werd de woonkamer omgetoverd tot 1 groot bed en iedereen gaat gewoon lekker slapen. De volgende dag weer terug met een voldaan gevoel en er werd niet geklaagd over de twee keer 6 uur durende busrit.

Brayan's verjaardag

Brayan was woensdag 16 april jarig en we zijn met Rurik en Radboud (twee Nederlandse jonge knullen) een taart gaan brengen. We hadden een Harry Potter boek gekocht en de jongens hadden voor melkpoeder gekozen. Melk en melkpoeder is erg duur hier en is onontbeerlijk voor opgroeiende kinderen. Met twee Nederlandse jongens voetballen was eigenlijk het grootste cadeau en wij vrezen dat Rurik en Radboud die avond vroeg in bed lagen.

Jorge

Carla is ondertussen met Jorge (onze blinde man) drie dagen naar het ziekenhuis geweest voor allerlei onderzoeken en helaas kregen we te horen dat hij niet geholpen kan worden. Er is syfilis en aids geconstateerd. Beide ziekten zijn in een ver gevorderd stadium. Daar komt ook de blindheid vandaan. En om in het rehabilitatieprogramma te komen moest hij gezond zijn. Ja wat nu? Er rijzen veel vragen. Met ons goede hart zijn we dit aangegaan maar hebben we er wel goed aan gedaan? Mochten we dit wel doen? We hebben hem hoop gegeven? Waar zijn we in godsnaam aan begonnen. En wat nu? Wij met onze westerse gedachten? Wij denken dat we alles op kunnen lossen en ja we kunnen heel veel maar soms moet je berusten. En dat is best moeilijk voor ons. Gelukkig hebben we fijne, deskundige mensen om ons heen waar we mee kunnen praten, die ons kunnen adviseren wat te doen en hoe te handelen. We kunnen het moeilijk verkroppen dat deze man nu gaat sterven op de straat met deze verschrikkelijke ziekten. We gaan hem in contact brengen met een sociaal werker uit Guatemala en we leggen contact met de aids-kliniek. Meer kunnen we niet doen.
Machteloosheid slaat soms toe. We wisten al dat we mensen met suikerziekte en hoge bloeddruk niet kunnen helpen, want we kunnen ze niet voor de rest van hun leven van medicijnen voorzien en zelf hebben ze niks, werkelijk geen dubbeltje en medicijnen zijn heel erg duur. Het zijn mensen die pech in hun leven hebben en niet het geluk hadden om in Nederland geboren te worden. Maar moeten we dan onze ogen sluiten voor deze noden? Het is moeilijk om hier mee om te gaan en we vragen ons vaak af wat wijsheid is. We kunnen toch op z'n minst deze mensen als volwaardig behandelen en laten zien dat er wel mensen zijn die iets om hen geven. We gaan door met het eten geven, hun wonden verzorgen en ze aandacht geven. En ja, ze zijn dolblij als ze ons zien.

El Buen Samaritano

Een project wat ons zeer getroffen heeft is El Buen Samaritano (de barmhartige Samaritaan). Het is een klein project wat gerund wordt door een Guatemalteekse vrouw van midden dertig. Dit project bestaat ruim 10 jaar en helpt kinderen en hun families in extreme armoede door het geven van opleiding, voedsel en medische zorg. Dit project bevindt zich een paar kilometer buiten Antigua en is goed te bereiken met de bus. Naast de begeleiding van de kinderen wordt er ook veel aandacht besteed aan het begeleiden van de moeders. Denk aan onderwijs en hygiŽne, het bereiden van eenvoudige doch voedzame maaltijden en het omgaan met alcoholverslaving en geweld thuis.
Er wordt met vrijwilligers gewerkt die goed geÔnstrueerd en begeleid worden. Dit project springt eruit door de goede organisatie en begeleiding. Ruim 90 kinderen ontvangen dagelijks een ontbijt, een warme voedzame maaltijd en twee maal per dag een stuk fruit of een snack. Wij hebben al een dokter en een pedagoge uit Nederland naar dit project kunnen sturen die een waardevolle bijdrage konden leveren.

De vrijdag voor de vakantie hebben we voor deze kinderen gekookt. Een goede voedzame maaltijd, want het zal waarschijnlijk de enige maaltijd zijn voor de komende week. De vrijwilligers hadden een fruitsalade gemaakt. Na de lunch werd er gezongen en spelletjes gedaan. Iedereen ging rond 4 uur met een voldaan gevoel naar huis. Wij kunnen dit project daadwerkelijk helpen met het sturen van vrijwilligers en het voorzien van materiaal en goederen. De maand april hebben wij het eten voor ze kunnen betalen.

Daklozencentrum

Onze daklozen en verslaafden hebben we in de week van de Semana Santa helaas niet kunnen bezoeken. Er was geen politie ter beschikking en ook was er in die week geen doorkomen aan gezien het verkeer. We zullen blij zijn als het daklozencentrum op 7 juni a.s. de deuren opent. Er zijn meer dan 50 daklozen op het moment en ze zien ons nog steeds met veel plezier komen. Intensief overleg vindt nu plaats hoe het daklozencentrum gerund gaat worden en vooral door wie.

Heerlijk is het om te weten dat de Lions in Dronten met succes een boekenmarkt georganiseerd hebben en met de opbrengst kan het daklozencentrum afgebouwd worden. We hopen natuurlijk dat de mensen hier willen gaan slapen. Als je soms hun eigen gebouwde huisjes ziet die van afval zijn gemaakt en de vrijheid die ze hebben op de vuilnisbelt dan vragen we ons dat wel eens af. We praten er volop over met deze mensen en velen zullen komen maar er zijn er ook bij die een verandering als een bedreiging ervaren. Zij zullen eerst de kat uit de boom kijken.
We werken samen met Knut en Darrel, een architect en aannemer. Twee aardige en betrouwbare mensen die lange tijd hier wonen en het klappen van de zweep kennen.

Chicazanga

Met hen zijn we ook naar het bergdorpje Chicazanga geweest waar we helpen met de school op te knappen en een keuken te bouwen voor de school en de gemeenschap. Ook hebben zij kennisgemaakt met Berta, de directeur van de school en samen hebben we een plan uitgewerkt voor de bouw van de keuken. Voor deze bouw worden we in Nederland ondersteund door personeelsvereniging van de Hoefnagels Groep in Tilburg. Nicoletta had uit Nederland volop laarzen, vitaminepillen en schoolspullen meegenomen om daar af te geven en ze heeft de school zelfs blij kunnen maken met een gloednieuwe typemachine. Nu de school beveiligd is kunnen we ze gaan voorzien van goed schoolmateriaal.

We zijn in overleg met Nicoletta voor een extra leraar. Nu geven 3 leraren les aan 100 kinderen dus u begrijpt wel dat het heel moeilijk is om goed onderwijs te geven. Een leraar kost ongeveer 1300 Quetzales per maand (160 euro). We hebben al weer afscheid moeten nemen van Nicoletta, die hier bijna 3 maanden is geweest, veel gedaan en gezien met ons en een betere ambassadrice kunnen we ons niet wensen.

Mathilde en Hester

Ook waren Mathilde en Hester hier, een pedagoge en arts. We zullen ze missen want we hebben veel aan hun adviezen en vriendschap gehad. Hester heeft eerst 6 weken in het Jac de Wit ziekenhuis in de hoofdstad gewerkt, een ziekenhuis dat Theo Bloem (u weet wel, van de lezing in januari) heeft ingericht met steun vanuit Nederland. Daarna heeft ze ons bijgestaan met de daklozen die eens hun nood konden klagen bij een echte arts. De daklozen zijn niet welkom in een ziekenhuis, laat staan dat ze een bezoekje aan een dokterspraktijk kunnen brengen. Ook heeft ze een programma kunnen schrijven voor El Buen Samaritano over gezondheid.

Mathilde is een veelzijdige vrouw die erover denkt om hier te komen wonen samen met haar man Erwin. Ze heeft het land verkend en menig project bezocht. Naailes gegeven aan de moeders van het God's Child project en taalles, rekenen en hygiŽne gegeven aan de moeders in het project El Buen Samaritano. Heerlijk te weten dat we haar en haar man terug zullen zien.

Rurik en Radboud

We hebben de twee jonge Hollandse knullen Rurik en Radboud een maand of drie mogen volgen op hun reis door Midden-Amerika en we hebben menig project met hen bezocht. Hun laatste dag in Antigua hebben ze heerlijk voor ons gekookt.

Een leerzaam jaar

We zitten hier nu al een jaar samen en kijken terug op een heel intensief en leerzaam jaar en elke keer staan we weer versteld van de hoeveelheid mensen die de weg weten te vinden naar ons huis. Zelfs mensen die vorig jaar in Guatemala waren komen kijken of we er nog zijn en of de nasi nog wel zo goed smaakt. We hebben ook al menig vrijwilliger een plaats in een project kunnen bezorgen en sinds we op een website een stukje hebben geplaatst over ons verblijf hier, stromen de aanvragen binnen.
Zouden we nu toch aan een vrijwilligershuis moeten gaan denken? Werk aan de winkel voor jou, Sander. Vele vrijwilligers kunnen we onderbrengen in goede projecten en we ontvangen enthousiaste verhalen. We werken hard om het een en ander goed te organiseren en in kaart te brengen. We proberen hun tijdelijk verblijf hier zo aangenaam mogelijk te maken.

Veel vrijwilligers

We verheugen ons op Marie die eind mei voor 2 maanden hier workshops komt geven in keramiek, op Sonja (arts) met Jan Willem en twee kinderen, 3 studentes van de school voor mondhygiŽne en de vele andere vrijwilligers, met hun kwaliteiten die de komende maanden de weg naar Guatemala weten te vinden.

Ook de familie van Ana-Maria komt haar opwachting maken. Te beginnen met zus Anja, haar man John en hun twee kinderen die eind april op de stoep staan. Carla maakt zich klaar om voor een week of 5 weer naar Nederland te gaan waar veel werk op haar ligt te wachten. Naast de gezelligheidsbezoekjes moet er ook weer verantwoording aan het bestuur afgelegd worden en wordt de laatste hand aan de website gelegd. Ook staat menig bezoekje aan een stichting op haar lijstje.

Wist u trouwens dat ons bestuurslid Remmelt-Jan Schuuring een trofee gewonnen heeft voor beste ondernemer van 's Hertogenbosch? We zijn trots dat we zo iemand in het bestuur hebben zitten.
Ook zijn we trots op een initiatief van Joep de Kort en zijn zwager Michiel van het Volvo race team. Als twee debutanten hebben ze eind april op Zandvoort gereden waar Joep 2x de eerste prijs weghaalde, een geweldige prestatie Joep. Ze hebben een stichting opgericht "Racing 4 Guatemala" en 10% van hun sponsorgeld wordt aan de stichting Los NiŮos afgedragen. Een prachtig initiatief nietwaar.

Restaurants keuren

Ook hier leren we steeds meer mensen kennen en laatst werden we door een echtpaar, dat een restaurant runt, gevraagd eens te komen eten en kritisch te kijken naar de bediening en de kwaliteit van het eten. We hebben uiteraard hier gebruik van gemaakt en heerlijk geluncht. We hadden een paar kleine opmerkingen. Ana-Maria heeft een prachtig gastenboek voor ze gemaakt waar ze erg van gecharmeerd waren. Alle 536 restaurants in Antigua mogen van onze diensten gebruik maken. Wij vinden dit geen opgave.

Lieve mensen tot de volgende keer en dat zal niet lang duren want we melden u onmiddellijk als de website de lucht in gaat.

Besos van Ana-Maria en Carla