|
Lieve allemaal,
We zijn alweer een maand in Antigua, Guatemala en het was weer een echt
thuiskomen.
Wat een zaligheid na het koude en druilerige weer in Nederland om hier
weer
in een korte broek te lopen met 26 graden.
Nederland is voor ons alle twee echt heftig geweest.
Werk in Nederland
Carla vertrok eind september 2002 naar Nederland om een verhaaltje te
houden
voor het Rode Kruis en daarna zijn er nog vele lezingen gevolgd met
gelukkig
een goed resultaat.
Carla is langer dan gepland in Nederland gebleven en dat heeft vast zo
moeten zijn, want samen met Ana-Maria heeft zij de laatste maanden heel
wat
werk kunnen verzetten.
Er zijn heel wat gesprekken met zowel het oude als het nieuwe bestuur
geweest.
En we kunnen zeggen dat de stichting Los Niños een solide en actieve
basis
heeft gekregen en daar zijn we enorm blij mee.
Het bestuur heeft er voor gezorgd dat we nu een prachtige professionele
folder hebben en hopelijk kunnen we jullie in de volgende mail vertellen
waar jullie onze website kunnen vinden.
We hebben vele mensen mogen begroeten op onze informatiemiddag en daar
hebben we goed kunnen laten zien hoe en voor wie we werken. Het is fijn
te
weten dat we zo enorm gesteund worden door zo velen.
Ana-Maria heeft haar huis verkocht en heeft zich alweer helemaal
gesetteld
hier in Antigua en haar slaapkamer ingericht met spulletjes uit haar
huis.
De stap is gezet naar een nieuwe fase in haar leven.
Nicoletta en Helene
Met Carla is Nicoletta meegekomen. Zij had het stukje over het Rode
Kruis in
de Telegraaf gelezen en wilde kijken of Guatemala ook iets voor haar
was.
Zij laat man en 4 (grote) kinderen achter om ons 3 maanden terzijde te
staan. Een geweldig gezellig mens en ze springt bij waar nodig en
bezoekt
met en zonder ons allerlei projecten.
Met Ana-Maria is Helene (haar beste vriendin) meegekomen en 14 dagen
gebleven. Helene werd meteen in het diepe gegooid, want het was hier
meteen
weer een drukte van jewelste en alle projecten moesten bezocht worden.
Mexico City
Eerst zijn ze nog 2 dagen in Mexico City geweest waar ze van alles
beleefd
hebben. Het museum van FRIDA KAHLO (de film over haar leven is net uit)
bezocht en natuurlijk het antropologisch museum wat enorm de moeite
waard
is.
Ana-Maria stuurde meerdere taxi's weg omdat ze geen bijrijders stoel
hadden
en alleen een achterbank. Uiteindelijk kwam ze er achter dat geen enkele
taxi in Mexico City een bijrijders stoel heeft (hoezo een vrouw van de
wereld).
Gelukkig was als rots in de branding Helene bij haar dus een hele
geruststelling voor ons en ze zijn dan ook goed in Guatemala aangekomen.
Don Pablo
We hebben meteen na onze aankomst onze vriend Don Pablo bezocht die
werkelijk met tranen in zijn ogen ons weer in zijn armen sloot. Hij zei:
"Now the Dutchies are back everything will be okay". En natuurlijk
hebben we
al weer een paar keer bij hem geluncht.
Elke woensdag organiseert hij
een
lunch in vol ornaat met volop bediening en een kok en vaak nodigt hij
dan
mensen uit waar wij wat aan hebben. Het is echt een schat met zijn
streken,
maar dat mag als je 84 bent.
Ook hebben we weer meteen koffie gedronken met Wendy onze koffieleut
vriendin. Helaas is zij eind februari naar Ecuador vertrokken met man en
dochter om daar een hotel te gaan beginnen. We zullen haar missen want
het
was een gezellige nuchtere Brabantse, die ons regelmatig met raad en
daad
ter zijde stond.
Jonge vrijwilligers
Ons huis is een opvangcentrum voor vele jonge vrijwilligers die hier
neerstrijken. We zijn al bekend in heel Guatemala, want vanuit diverse
streken worden vrijwillgers naar ons toegestuurd. Menige pan nasi is er
dan
ook al doorgegaan. Voor de meeste vrijwilligers hebben we een
werkadresje
kunnen vinden en ook een onderdak naar hun wens.
Valentijnsdag
Uitgaan doen we ook nog af en toe en 14 februari, Valentijnsdag, was dan
ook
een gedenkwaardige dag voor ons tweeën. De aanzoeken om ergens anders de
avond door te brengen waren niet van de lucht, hoezo zijn Nederlanders
te
direct?
We zaten in een gezellig Duits café waar ze heerlijke schnaps hebben en
niet
te vergeten heerlijke zuurkool. Er komen niet veel toeristen het zijn
voornamelijk buitenlanders die hier wonen en daar horen wij tenslotte nu
ook
bij.
We hebben natuurlijk de boel op stelten gezet en rond 12 uur 's nachts
zijn
we samen al giechelend naar huis gewaggeld.
Bergdorpje
Nu denken jullie dat we alleen maar gefeest en gegeten hebben maar dat
is
toch echt niet waar.
We zijn weer naar het bergdorpje geweest waar we de school willen
renoveren
en een keuken willen bouwen. Er is een dorpsraad geformeerd en samen met
hen
hebben we bekeken wat haalbaar is en de eerste stap is gezet en de
tralies
om de school te beveiligen zijn besteld.
Sinds half januari is er een staking van onderwijzers van de openbare
scholen. Ze vragen een opslag van 60% en daar gaat de regering niet mee
akkoord dus de meeste kinderen hier zijn nog niet naar school geweest en
ze
denken dat het nog wel eens een hele tijd zal duren voor dit geschil is
uitgevochten. De regering dreigt alle 80.000 onderwijzers te ontslaan.
Het gezin Cucul
Gelukkig zitten onze 5 kinderen op een privé school en daar draait alles
op
volle toeren. Ze doen het enorm goed ondanks de achterstand die ze
hebben.
De directeur is erg tevreden over hun inzet en bevestigt dat het
intelligente kinderen zijn die zeer leergierig zijn.
Ze leren nu ook Engels (en krijgen er extra bijlessen in) en dat vinden
ze
geweldig. Ze komen regelmatig bij ons in huis en dan is het een
kakofonie
van diverse talen.
Moeder Miriam gaat elke zaterdag naar een verpleegstersopleiding en
haalt de
hoogste cijfers van haar groep. Zij kan niet wachten om volgend jaar een
baan in een ziekenhuis te hebben.
En dan te bedenken dat dit hele gezin nog maar 4 maanden geleden rond de
vuilnisbelt woonde geen hoop had voor de toekomst.
Daklozen
Meteen na aankomst zijn we weer begonnen met het eten geven aan de
zwervers
op de straat en op de vuilnisbelt van Antigua. Al de tijd dat wij in
Nederland waren is er niets gebeurd en ook daar werden we weer ontvangen
met
omhelzingen en veel tranen van blijdschap.
Er is een nieuw beleid van de
gemeente Antigua dat ze niet meer in het park mogen slapen, dus het
probleem
van deze mensen heeft zich verplaatst naar de meest vieze achterbuurten.
We zoeken ze 3 keer in de week op en gaan altijd onder begeleiding van een
politieman, wat voor ons een hele steun is.
We schooien hier het geld bij elkaar en voorlopig kunnen we met het bij
elkaar geschooide geld nog eten blijven geven. Degene die geld geeft mag
dan
met ons mee en op een of andere manier heeft dat een sneeuwbaleffect. We
vinden het niet leuk het op deze manier te moeten exploiteren, maar de
mensen hebben er in ieder geval een gevulde maag mee.
Politiebegeleiding
Het fijne van de begeleiding van een politieman is dat hij daadwerkelijk
iets kan doen.
Afgelopen week zagen we een familie op straat liggen waarvan de moeder
dood
en doodziek was en toen hebben we binnen 5 minuten een ambulance kunnen
regelen die haar naar het ziekenhuis heeft gebracht.
De 4 kinderen bleven alleen achter op straat en moesten maar afwachten
wanneer Pa en Ma weer terug kwamen uit het ziekenhuis. In en in triest.
Hadden we maar een groot huis dan hadden we de kindjes op kunnen vangen.
Een van de politieagenten zag zijn eigen broer zo stoned als een garnaal
in
de rotzooi liggen. Hij schrok er enorm van en was erg van slag, maar was
blij dat hij nu wist waar zijn broer was.
Een andere politieman vertelde
ons
dat ook hij op straat groot geworden was met alcohol en pegamento (lijm
snuiven). Maar door de hulp van Casa Alianza (een opvanghuis voor
straatkinderen) was hij weer op het goede pad gekomen. Hij is nu
gelukkig
getrouwd en heeft 3 kinderen.
Jullie begrijpen dat dit soort mensen een
enorme steun voor ons zijn. Zij kennen het klappen van de zweep.
We nemen tegenwoordig ook de Rode Kruis rugzak mee om de wonden van
vechtpartijen te kunnen verzorgen.
Donderdag 5 juni wordt het daklozencentrum geopend en we hopen dan ook
dat
we deze mensen daar kunnen onderbrengen.
Foto's
We hebben nu een digitale camera en weten nu ook hoe dat werkt dus we
zullen
regelmatig foto's maken en die straks op de website zetten, zodat jullie
mee
kunnen genieten van leuke en minder leuke momenten.
Nieuwe projecten
We kunnen het niet laten en hebben alweer enkele nieuwe projecten
bezocht.
Een geweldig project, financieel ondersteund door een Deense
organisatie,
dat werkt met ontheemde kinderen uit heel Guatemala die op een grote
markt
in de hoofdstad werken. Deze kinderen krijgen de kans om een paar uur
per
dag een schooltje te bezoeken om zo toch wat onderwijs te krijgen en dat
in
hun eigen tempo te doen.
De kinderen slapen in duiventillen, werkelijk een rond gat in een paar
planken die aan het plafond hangen, erg indrukwekkend. Het gaat om 1500
kinderen en wordt gerund door een Guatemalteekse staf die gewend zijn om
met
straatkinderen te werken.
We waren meegevraagd met een Amerikaanse
delegatie
die een onderzoek doet naar goede en betrouwbare projecten.
Kinderen met het syndroom van Down
Met Nicoletta een kleinschalig project bezocht in het dorpje Pastores
vlakbij Antigua. Hier zijn twee Guatemalteekse vrouwen, een arts en een
psychologe, actief. Zij vangen kinderen op met het syndroom van Down,
dove
kinderen en kinderen met andere lichamelijke afwijkingen.
Hier is het zo
dat
dit soort kinderen thuis aan de tafelpoot vastgebonden worden als de
ouders
gaan werken. Ze kunnen niet voor deze kinderen zorgen of ze laten hen
aan
hun lot over en dan komt er ook niks van terecht. Drie keer per week
verzorgen zij het eten voor ongeveer 65 kinderen die op de straat leven
of
waarvan de ouders geen werk hebben en werkelijk straatarm zijn.
Deze 2 vrouwen zijn net gestart met hun programma en proberen dit jaar
een
kleine kliniek en apotheek te realiseren. Wat goed is aan dit project
is,
dat het gerund wordt door mensen uit Guatemala zelf. Vrijwilligers en
financiële steun hopen ze van buitenaf te krijgen.
Aardbevingen
Eind van het jaar zijn hier verkiezingen en dat is al best goed te
merken.
Hier en daar is er wat. Geen zorgen hoor bij ons is alles prima in
orde.
Ook hebben we de eerste aardbevingen alweer gevoeld en een van de
vulkanen
spuwt regelmatig rode lava en dat is een prachtig gezicht.
Lieve mensen, we hebben al weer heel veel kinderen blij kunnen maken met
de
kleurboeken, kleurtjes en knuffels die we van jullie gekregen hebben.
Ook
loopt er menig ouder en kind in een fris t-shirt en een schone broek
rond.
Dank jullie wel.
Nog steeds nooit een saai moment, maar we willen ook niet anders.
Tot volgende maand met meer nieuws en gezelligheid.
Liefs en een warme groet van Ana-Maria en Carla uit Antigua
|
