Antigua, maart 2003 (1)



Lieve allemaal,

We zijn alweer een maand in Antigua, Guatemala en het was weer een echt thuiskomen. Wat een zaligheid na het koude en druilerige weer in Nederland om hier weer in een korte broek te lopen met 26 graden. Nederland is voor ons alle twee echt heftig geweest.

Werk in Nederland

Carla vertrok eind september 2002 naar Nederland om een verhaaltje te houden voor het Rode Kruis en daarna zijn er nog vele lezingen gevolgd met gelukkig een goed resultaat.
Carla is langer dan gepland in Nederland gebleven en dat heeft vast zo moeten zijn, want samen met Ana-Maria heeft zij de laatste maanden heel wat werk kunnen verzetten. Er zijn heel wat gesprekken met zowel het oude als het nieuwe bestuur geweest. En we kunnen zeggen dat de stichting Los NiŮos een solide en actieve basis heeft gekregen en daar zijn we enorm blij mee.

Het bestuur heeft er voor gezorgd dat we nu een prachtige professionele folder hebben en hopelijk kunnen we jullie in de volgende mail vertellen waar jullie onze website kunnen vinden.
We hebben vele mensen mogen begroeten op onze informatiemiddag en daar hebben we goed kunnen laten zien hoe en voor wie we werken. Het is fijn te weten dat we zo enorm gesteund worden door zo velen.

Ana-Maria heeft haar huis verkocht en heeft zich alweer helemaal gesetteld hier in Antigua en haar slaapkamer ingericht met spulletjes uit haar huis. De stap is gezet naar een nieuwe fase in haar leven.

Nicoletta en Helene

Met Carla is Nicoletta meegekomen. Zij had het stukje over het Rode Kruis in de Telegraaf gelezen en wilde kijken of Guatemala ook iets voor haar was. Zij laat man en 4 (grote) kinderen achter om ons 3 maanden terzijde te staan. Een geweldig gezellig mens en ze springt bij waar nodig en bezoekt met en zonder ons allerlei projecten.
Met Ana-Maria is Helene (haar beste vriendin) meegekomen en 14 dagen gebleven. Helene werd meteen in het diepe gegooid, want het was hier meteen weer een drukte van jewelste en alle projecten moesten bezocht worden.

Mexico City

Eerst zijn ze nog 2 dagen in Mexico City geweest waar ze van alles beleefd hebben. Het museum van FRIDA KAHLO (de film over haar leven is net uit) bezocht en natuurlijk het antropologisch museum wat enorm de moeite waard is.
Ana-Maria stuurde meerdere taxi's weg omdat ze geen bijrijders stoel hadden en alleen een achterbank. Uiteindelijk kwam ze er achter dat geen enkele taxi in Mexico City een bijrijders stoel heeft (hoezo een vrouw van de wereld). Gelukkig was als rots in de branding Helene bij haar dus een hele geruststelling voor ons en ze zijn dan ook goed in Guatemala aangekomen.

Don Pablo

We hebben meteen na onze aankomst onze vriend Don Pablo bezocht die werkelijk met tranen in zijn ogen ons weer in zijn armen sloot. Hij zei: "Now the Dutchies are back everything will be okay". En natuurlijk hebben we al weer een paar keer bij hem geluncht.
Elke woensdag organiseert hij een lunch in vol ornaat met volop bediening en een kok en vaak nodigt hij dan mensen uit waar wij wat aan hebben. Het is echt een schat met zijn streken, maar dat mag als je 84 bent.

Ook hebben we weer meteen koffie gedronken met Wendy onze koffieleut vriendin. Helaas is zij eind februari naar Ecuador vertrokken met man en dochter om daar een hotel te gaan beginnen. We zullen haar missen want het was een gezellige nuchtere Brabantse, die ons regelmatig met raad en daad ter zijde stond.

Jonge vrijwilligers

Ons huis is een opvangcentrum voor vele jonge vrijwilligers die hier neerstrijken. We zijn al bekend in heel Guatemala, want vanuit diverse streken worden vrijwillgers naar ons toegestuurd. Menige pan nasi is er dan ook al doorgegaan. Voor de meeste vrijwilligers hebben we een werkadresje kunnen vinden en ook een onderdak naar hun wens.

Valentijnsdag

Uitgaan doen we ook nog af en toe en 14 februari, Valentijnsdag, was dan ook een gedenkwaardige dag voor ons tweeŽn. De aanzoeken om ergens anders de avond door te brengen waren niet van de lucht, hoezo zijn Nederlanders te direct? We zaten in een gezellig Duits cafť waar ze heerlijke schnaps hebben en niet te vergeten heerlijke zuurkool. Er komen niet veel toeristen het zijn voornamelijk buitenlanders die hier wonen en daar horen wij tenslotte nu ook bij. We hebben natuurlijk de boel op stelten gezet en rond 12 uur 's nachts zijn we samen al giechelend naar huis gewaggeld.

Bergdorpje

Nu denken jullie dat we alleen maar gefeest en gegeten hebben maar dat is toch echt niet waar.
We zijn weer naar het bergdorpje geweest waar we de school willen renoveren en een keuken willen bouwen. Er is een dorpsraad geformeerd en samen met hen hebben we bekeken wat haalbaar is en de eerste stap is gezet en de tralies om de school te beveiligen zijn besteld.
Sinds half januari is er een staking van onderwijzers van de openbare scholen. Ze vragen een opslag van 60% en daar gaat de regering niet mee akkoord dus de meeste kinderen hier zijn nog niet naar school geweest en ze denken dat het nog wel eens een hele tijd zal duren voor dit geschil is uitgevochten. De regering dreigt alle 80.000 onderwijzers te ontslaan.

Het gezin Cucul

Gelukkig zitten onze 5 kinderen op een privť school en daar draait alles op volle toeren. Ze doen het enorm goed ondanks de achterstand die ze hebben. De directeur is erg tevreden over hun inzet en bevestigt dat het intelligente kinderen zijn die zeer leergierig zijn. Ze leren nu ook Engels (en krijgen er extra bijlessen in) en dat vinden ze geweldig. Ze komen regelmatig bij ons in huis en dan is het een kakofonie van diverse talen.

Moeder Miriam gaat elke zaterdag naar een verpleegstersopleiding en haalt de hoogste cijfers van haar groep. Zij kan niet wachten om volgend jaar een baan in een ziekenhuis te hebben.
En dan te bedenken dat dit hele gezin nog maar 4 maanden geleden rond de vuilnisbelt woonde geen hoop had voor de toekomst.

Daklozen

Meteen na aankomst zijn we weer begonnen met het eten geven aan de zwervers op de straat en op de vuilnisbelt van Antigua. Al de tijd dat wij in Nederland waren is er niets gebeurd en ook daar werden we weer ontvangen met omhelzingen en veel tranen van blijdschap.
Er is een nieuw beleid van de gemeente Antigua dat ze niet meer in het park mogen slapen, dus het probleem van deze mensen heeft zich verplaatst naar de meest vieze achterbuurten. We zoeken ze 3 keer in de week op en gaan altijd onder begeleiding van een politieman, wat voor ons een hele steun is.

We schooien hier het geld bij elkaar en voorlopig kunnen we met het bij elkaar geschooide geld nog eten blijven geven. Degene die geld geeft mag dan met ons mee en op een of andere manier heeft dat een sneeuwbaleffect. We vinden het niet leuk het op deze manier te moeten exploiteren, maar de mensen hebben er in ieder geval een gevulde maag mee.

Politiebegeleiding

Het fijne van de begeleiding van een politieman is dat hij daadwerkelijk iets kan doen.
Afgelopen week zagen we een familie op straat liggen waarvan de moeder dood en doodziek was en toen hebben we binnen 5 minuten een ambulance kunnen regelen die haar naar het ziekenhuis heeft gebracht. De 4 kinderen bleven alleen achter op straat en moesten maar afwachten wanneer Pa en Ma weer terug kwamen uit het ziekenhuis. In en in triest. Hadden we maar een groot huis dan hadden we de kindjes op kunnen vangen.

Een van de politieagenten zag zijn eigen broer zo stoned als een garnaal in de rotzooi liggen. Hij schrok er enorm van en was erg van slag, maar was blij dat hij nu wist waar zijn broer was.
Een andere politieman vertelde ons dat ook hij op straat groot geworden was met alcohol en pegamento (lijm snuiven). Maar door de hulp van Casa Alianza (een opvanghuis voor straatkinderen) was hij weer op het goede pad gekomen. Hij is nu gelukkig getrouwd en heeft 3 kinderen.
Jullie begrijpen dat dit soort mensen een enorme steun voor ons zijn. Zij kennen het klappen van de zweep.
We nemen tegenwoordig ook de Rode Kruis rugzak mee om de wonden van vechtpartijen te kunnen verzorgen.
Donderdag 5 juni wordt het daklozencentrum geopend en we hopen dan ook dat we deze mensen daar kunnen onderbrengen.

Foto's

We hebben nu een digitale camera en weten nu ook hoe dat werkt dus we zullen regelmatig foto's maken en die straks op de website zetten, zodat jullie mee kunnen genieten van leuke en minder leuke momenten.

Nieuwe projecten

We kunnen het niet laten en hebben alweer enkele nieuwe projecten bezocht. Een geweldig project, financieel ondersteund door een Deense organisatie, dat werkt met ontheemde kinderen uit heel Guatemala die op een grote markt in de hoofdstad werken. Deze kinderen krijgen de kans om een paar uur per dag een schooltje te bezoeken om zo toch wat onderwijs te krijgen en dat in hun eigen tempo te doen.
De kinderen slapen in duiventillen, werkelijk een rond gat in een paar planken die aan het plafond hangen, erg indrukwekkend. Het gaat om 1500 kinderen en wordt gerund door een Guatemalteekse staf die gewend zijn om met straatkinderen te werken.
We waren meegevraagd met een Amerikaanse delegatie die een onderzoek doet naar goede en betrouwbare projecten.

Kinderen met het syndroom van Down

Met Nicoletta een kleinschalig project bezocht in het dorpje Pastores vlakbij Antigua. Hier zijn twee Guatemalteekse vrouwen, een arts en een psychologe, actief. Zij vangen kinderen op met het syndroom van Down, dove kinderen en kinderen met andere lichamelijke afwijkingen.
Hier is het zo dat dit soort kinderen thuis aan de tafelpoot vastgebonden worden als de ouders gaan werken. Ze kunnen niet voor deze kinderen zorgen of ze laten hen aan hun lot over en dan komt er ook niks van terecht. Drie keer per week verzorgen zij het eten voor ongeveer 65 kinderen die op de straat leven of waarvan de ouders geen werk hebben en werkelijk straatarm zijn.
Deze 2 vrouwen zijn net gestart met hun programma en proberen dit jaar een kleine kliniek en apotheek te realiseren. Wat goed is aan dit project is, dat het gerund wordt door mensen uit Guatemala zelf. Vrijwilligers en financiŽle steun hopen ze van buitenaf te krijgen.

Aardbevingen

Eind van het jaar zijn hier verkiezingen en dat is al best goed te merken. Hier en daar is er wat. Geen zorgen hoor bij ons is alles prima in orde.
Ook hebben we de eerste aardbevingen alweer gevoeld en een van de vulkanen spuwt regelmatig rode lava en dat is een prachtig gezicht.

Lieve mensen, we hebben al weer heel veel kinderen blij kunnen maken met de kleurboeken, kleurtjes en knuffels die we van jullie gekregen hebben. Ook loopt er menig ouder en kind in een fris t-shirt en een schone broek rond.
Dank jullie wel.
Nog steeds nooit een saai moment, maar we willen ook niet anders.
Tot volgende maand met meer nieuws en gezelligheid.

Liefs en een warme groet van Ana-Maria en Carla uit Antigua