Antigua, november 2002



Lieve allemaal,

Net voordat ik even terug kom naar Nederland, wil ik jullie nog verblijden met een rondzendbrief. Dan zijn jullie helemaal op de hoogte van de laatste nieuwtjes en kan ik me concentreren op jullie verhalen.

Nederland

Zoals bekend ging Carla 23 september naar Nederland en het was vreemd om alleen in huis te zijn. Je bent zo gewend om alles met elkaar te delen en een klankbord voor elkaar te zijn. Vanaf het moment dat Carla weg is gegaan tot heden hebben we dagelijks e-mail contact. Zij vertelt me over haar drukke wervingswerkzaamheden in Nederland en ik vertel over de dingen die me hier bezig houden. Natuurlijk vragen we ook elkaar constant advies. De uitgebreide e-mails aan elkaar leveren al een boekwerkje op.

Ik ben er al op voorbereid dat het een zware tijd in Nederland zal worden. Carla heeft vele zaadjes geplant en ik zal er nog vele moeten gaan oogsten de komende tijd. Carla heeft zeker niet stilgezeten. Ze is van hot naar her gerend en heeft al menigeen kunnen overtuigen van onze goede projecten, wat uiteraard al een leuk bedrag in het laatje heeft gebracht. Zo heeft ze zelfs met foto en al in De Telegraaf gestaan na het Rode Kruis gala dat helemaal in het teken stond van Guatemala. De tekst die erboven stond vond ik wat minder, namelijk: "Petje af voor de oude taarten". Maar als het geld oplevert vind ik alles goed.
Ook in het Nuenens krantje (waar ze altijd gewoond heeft) is uitgebreid aandacht besteed aan haar verblijf in Guatemala. Daarnaast is een televisieprogramma geïnteresseerd in het feit dat er 2 Brabantse vrouwen overzee werken en daar zal ik nog het nodige mee te maken krijgen.

Gasten

Nadat Carla een week weg was kreeg ik bezoek van vriendin Karin uit Amsterdam die maar liefst 7 weken hier is. We zien elkaar niet heel veel, want ze is jong en wil natuurlijk wat van het land zien en er is zoveel te zien dat ze af en toe even naar Antigua komt om haar kleren te laten wassen, mij weer even te zien en weer verder te trekken. Ik heb genoten van haar gezelschap en ze was erg goed als pyromaantje en maakte de dagen dat ze bij mij was ’s avonds gezellig de open haard aan.

Ook heb ik bezoek gehad van Riet, een oud collega van mijn tijd bij Interpolis. Riet was de gast die iedereen graag in huis wil hebben (bijna 70 jaar jong). Niets was haar teveel en ze paste zich volledig aan de omstandigheden aan hier in Guatemala. Aan alles deed ze mee en ze genoot met volle teugen en ik ook.

Met Riet en Karin heb ik een bezoek aan het buurland Honduras gebracht. Drie dagen verbleven we op een prachtige oude boerderij waar maar 2 gastenkamers waren boven op een berg met een prachtig uitzicht op de Maya ruines van Copan. We hebben daar genoten van de rust, de hangmatjes, de geweldige gastvrouw Flavia en vooral, het geweldige eten. Alles werd bereid op een open vuur met producten die het land geeft. Onder andere gefrituurde bloemetjes, wat een delicatesse.
Het is zeker niet de laatste keer dat ik daar ben geweest. Het is even een zit van 6½ uur, maar je krijgt er dan ook iets heel bijzonders voor terug.

Na 2 weken met Riet van alles gedaan te hebben viel het zwaar om weer afscheid te nemen. Maar ook nu weer niet voor lang, want mijn beste vriend Frits kwam een week later en met hem zit ik nu in het paradijsje aan het meer te genieten en energie te verzamelen die ik straks hard nodig zal hebben in Nederland.
Ook voor Frits is het een feest, want workaholic als hij is moet hij nu wel relaxen. Iedereen die even rust nodig heeft raad ik aan een retourtje paradijs aan het meer te nemen.

Bioscoop

Tussendoor heb ik uiteraard nog heel wat werk verzet. Ik kreeg het voor elkaar om een sponsor te vinden waardoor ik met 300 kinderen van het vuilnisbeltproject op de dag van het kind (1 oktober) naar de bioscoop kon gaan om de film Harry Potter te zien. Ik had gedacht dat het een grote puinhoop zou worden maar niets was minder waar. De kinderen gedroegen zich fantastisch en het was een lange zit, want de film duurde 2½ uur. Alleen de toiletten waren in een slagveld veranderd, want ja wat wil je: en zeep en water en toiletpapier, dat is een luxe die ze niet kennen. Ook de popcorn en cola ontbraken niet tijdens de pauze. Al met al een geweldige dag waar ik met veel plezier op terugkijk en ik hoop voor volgend jaar weer een sponsor te kunnen vinden. De lach op de gezichtjes van de kinderen is toch waar je het voor doet.

Waterpark

Ook had ik nog vrijkaartjes voor een waterpark en nam daar de 12 allerkleinsten uit het project mee naar toe omdat de film voor hen te eng was. Ik had een busje geregeld en 6 volwassenen als begeleiding en vol goede moed gingen we om half negen op stap, een rit van normaal gesproken 2 uur. Helaas pakte het anders uit.
Allereerst kregen we na 1 uur rijden een lekke band en ja hoor de reserveband was zo plat als een dubbeltje. Toen dat weer verholpen was bleek het hydraulisch systeem niet meer te werken waardoor het sturen bijna onmogelijk was. Dat betekende dus einde van de reis.
Gelukkig waren enkele vrienden van chauffeur Alfredo bereid met 2 kleinere busjes te komen en rond 1 uur in de middag kwamen we dan eindelijk bij het waterpark aan om te mogen horen dat het park op maandag en dinsdag gesloten is. En natuurlijk kwamen wij op een dinsdag. Als het dan tegen zit, dan ook goed.
Alfredo bracht weer uitkomst want er was nog een zwembad ergens in de buurt en daar hebben we dan gelukkig nog een uurtje door kunnen brengen alvorens weer terug te moeten naar de stad. De kinderen vonden het feit om in een busje te zitten al zo bijzonder en hadden niet eens in de gaten dat we niet in het waterpark waren.
Vermoeid maar erg voldaan waren we iets na vijven terug in Guatemala stad met een busje vol slapende kinderen.

Daklozenproject

Het eten geven aan de daklozen is ook een van de vaste rituelen geworden. Als het enigszins kan 3x per week ’s avonds. Ik kom altijd wel mensen tegen op straat die graag mee willen en ik laat hen dan voor die avond het eten betalen. Zo is iedereen gelukkig. De daklozen kennen ons al goed en zijn blij als ze ons aan zien komen. Een mevrouw komt altijd een dikke omhelzing geven, maar op die ene avond niet want toen lag ze op straat met een epileptische aanval.
Ik had dat nog nooit meegemaakt en vond het vreselijk om te zien. Niemand deed iets en uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar dat ze naar het ziekenhuis werd gebracht ter observatie. Twee dagen later liep ze me op straat te zoeken omdat ze 7 dagen lang een injectie moest hebben om de aanvallen te weren. Natuurlijk moest het zo zijn dat ik daar net liep en dat ik met haar naar de apotheek kon om de spullen te halen en uiteraard te betalen.
Je vraagt je af wat er zou gebeuren als ze me niet ontmoet had, was er dan iemand anders geweest die haar had geholpen? Laten we er maar vanuit gaan van wel.

Keetje

Alsof ik al niet genoeg ellende had gezien kreeg diezelfde avond, terwijl ze naast mij op de bank lag, onze hond Keetje ook een zeer heftige epileptische aanval en in haar verkramping viel ze zelfs van de bank af. Gelukkig was Karin er en doortastend, want ik kon het niet aanzien en rende huilend weg, wat een lafaard, hè.
Een tweede keer zou ik dit niet meer kunnen aanzien en de volgende dag ben ik begonnen met haar medicijnen te geven en nu, een maand later, kan ik zeggen dat het goed gaat. Ze heeft nog een keer een aanval gehad. Het blijft natuurlijk een problemenhondje want in haar jonge leven heeft ze alleen maar ellende meegemaakt. Met onze liefde voor haar hopen we maar dat het neurotische wat minder gaat worden. Zeker als er gasten komen en je met hen op reis wilt gaan, merk je dat het hebben van een hond niet gemakkelijk is. Altijd maar weer proberen iemand te vinden die voor haar wil zorgen valt niet mee.

Grappig is dat ik nu aan het meer zit met Frits en dat Duitse Monika, die in het hotel werkt waar wij nu zijn, in ons huis is met Keetje. Zij vond het wel eens fijn om de rust te verruilen voor het stadse leven. Ze is een geweldige dierenvriend, dus beter konden we het niet treffen.

Het gezin Cucul

Een week geleden heb ik, met medeweten van Carla, een grote stap genomen. Miriam, een moeder die in het vuilnisbeltproject werkt, en haar 5 kinderen hebben wij onder onze hoede genomen d.w.z. uit het project gehaald en een simpel, klein huisje voor haar gehuurd in een stadje vlakbij Antigua. We gaan haar en de kinderen de komende jaren begeleiden met een schoolopleiding. Miriam zelf wil graag verpleegster worden en de kinderen zijn alle 5 intelligent genoeg om iets te bereiken, in leeftijd variëren ze van 4 tot 15 jaar. Jullie begrijpen dat dit nieuwe project ons zeer aan het hart gaat en dat we daar ook veel geld voor nodig hebben. Studeren kost nu eenmaal een hoop geld. Ik houd niet erg van schooien, maar ik zou het een heel mooi gebaar vinden als jullie, als zijnde onze vaste brievenlezers, dit project zouden willen ondersteunen in de vorm van bijv. een maandelijks of eenmalig bedrag in het studiefonds voor deze familie. Het zou een mooi kerstcadeau zijn.
Het rekeningnummer van Los Niños is 16.68.20.709.

Naar Nederland

En dan is het bijna zo ver dat ik het heerlijke zonnige Antigua ga verlaten voor het koude kikkerlandje. Maar natuurlijk ben ik wel blij om mijn familie en vrienden na 7 maanden weer te kunnen omhelzen. Wat is de tijd weer snel gegaan hè.
Nog elke dag ben ik blij met de keuze die ik gemaakt heb en vooral dat ik hier zoveel mensen en kinderen een beetje geluk kan brengen en een beetje hoop op een betere toekomst.
Ik heb dan ook besloten mijn huis in Tilburg te gaan verkopen en me voorgoed te vestigen in Guatemala. Geïnteresseerden voor mijn huis kunnen vanaf volgende week mij weer bellen in de Boomstraat (013-4635342).

Ik zal de komende 2 maanden heel druk bezig zijn en weinig of geen tijd hebben om een rondzendbrief te maken. De 3e zondag van januari 2003 zal er, voor degenen die onze stichting steunen en andere geïnteresseerden, een informatiemiddag worden georganiseerd. Jullie worden daarvan tijdig op de hoogte gesteld.


Zaterdag 16 november om 14.15 uur kom ik in Nederland aan waar mijn maatje Carla me staat op te wachten. Het zal een blij weerzien zijn. Op 31 januari 2003 vertrek ik weer, in gezelschap van vriendin Helene, naar Guatemala.

Het is nog wel vroeg maar ik wens jullie allemaal alvast hele fijne feestdagen toe en een zeer tevreden en gezond 2003. Carla gaat met Kerstmis een diner organiseren voor de daklozen in het park van Antigua.

Lieve groeten van Ana-Maria