Antigua, augustus 2002



Lieve allemaal,

De maand augustus is voor ons voorbij gevlogen. Wij zijn nu precies 4 maanden hier en wat hebben we in die tijd veel werk verzet, uren met elkaar van gedachten gewisseld, heel veel met Hanley, de directeur van Safe Passage, gesproken en niet te vergeten met Sander onze stagiaire. Sander heeft het niet altijd gemakkelijk met ons gehad, maar wij hopen dat hij kan terugkijken op een vruchtbare periode en dat hij op 11 september (een memorabele dag), voor de stichtingsleden van Los Niños, met volle overgave het rapport zal presenteren over onze definitieve plannen voor de komende 3 jaar.

Natuurlijk zijn jullie nieuwsgierig naar die plannen, daarom in het kort wat uitleg. De voornaamste beslissing die we genomen hebben is een eigen verantwoordelijkheid, maar niet helemaal los van het vuilnisbeltproject, omdat dat ons nog steeds erg aan het hart gaat.

Huis in Antigua

Wij, de stichting Los Niños, hebben een huis gehuurd in Antigua, waarin de meest getalenteerde kinderen van de vuilnisbelt in de weekdagen komen wonen om naar het voortgezet onderwijs te gaan, wat hier de Basico wordt genoemd. Deze opleiding duurt 3 jaar en dient als vooropleiding voor een verdere studie met als einddoel de universiteit.
Dit is altijd een droom van Hanley geweest, maar ze heeft het al moeilijk genoeg om haar 300 kinderen in het project te voorzien van alles wat zij nodig hebben, dus is ze ontzettend blij dat wij dit huis gaan runnen.
Zowel de kinderen als de leraren, die extra lessen gaan geven, worden door Hanley uitgezocht.

Het nieuwe schooljaar begint half januari 2003, dus we hebben nog even tijd om alles goed op de rit te zetten. Er zullen in totaal niet meer dan 8 kinderen komen wonen. Het huis is een juweeltje en we zijn erg druk met het inrichten ervan: bedden, kasten, tafels, stoelen etc. We kwamen er achter dat een Nederlander financieel directeur was van een grote winkelketen, vergelijkbaar met De Harense Smid en met hem hebben we een gesprek gehad. Wij hadden een wensenlijst gemaakt en hij was bereid om speciale prijzen af te geven omdat hij ons project van harte ondersteunde.
Inmiddels hebben wij in zijn keten een koelkast en gasfornuis gekocht. In winkels zijn mensen altijd bereid iets van de prijs af te doen als ze weten dat het voor een goed doel is. Ook op de markt, na al betaald te hebben voor enkele rieten mandjes, vroeg de verkoper wat we hier deden en nadat we het uitgelegd hadden kregen we 15 quetzales (2 euro) terug omdat hij het geweldig vond wat we deden. Dat ontroerde ons bijzonder.

Totdat de kinderen komen, verhuren we de kamers aan studenten. De huur moet ergens vandaan komen.

Ed, uit Boston

Op de bovenverdieping van het huis is een kamer met badkamer en daar is Ed, de accountant uit Boston, ingetrokken. Ed doet gratis de boekhouding voor het Safe Passage project en gaat dat ook voor Los Niños doen. De begroting voor de komende 3 jaar is bijna af. Toen we Ed in mei ontmoetten aan het meer was hij maar een zielig hoopje mens en als je hem nu ziet, onvoorstelbaar hoe een mens kan opbloeien als hij weer lekker in zijn vel zit.
Hij werkt zeer precies en wij zijn dan ook erg dankbaar dat hij bij gaat houden dat elke uitgegeven euro verantwoord is.

Los Arbolitos

Wij hebben ons nieuwe project "Los Arbolitos" (de boompjes) genoemd omdat de zaadjes gepland zijn en de boompjes er al zijn die straks bomen worden en hun vruchten zullen afwerpen (de afgestudeerde kinderen) door iets terug te doen voor de eigen maatschappij en een voorbeeldfunctie zullen zijn voor de nog vele kinderen op en rond de vuilnisbelt. Zij worden dan hopelijk gestimuleerd goed hun best te doen zodat zij ook iets kunnen bereiken en weg kunnen komen uit een leven van drugs, alcohol, geweld en ellende.

Wij zijn nu erg druk met het maken van een brochure voor Los Niños waarin o.a. een aparte folder komt over Los Arbolitos. Daarnaast gaan we ook nog proberen enkele malen per jaar extra geld te krijgen voor enkele kleinere projecten die ook ons hart gestolen hebben.

Nu nog even in vogelvlucht wat er allemaal gebeurd is na de laatste rondzendbrief van juli.
De Paus heeft heel Guatemala op zijn kop gezet en het bezoek van 1½ dag heeft, let wel, 8 miljoen dollar gekost en dat in een land dat, naast Haiti, wordt gezien als het armste land ter wereld. Voor ons onbegrijpelijk. Gelukkig is die gekte weer voorbij.

Aangezien wij heel dicht bij de kerk wonen waar nu de heilige Hermano Pedro begraven ligt, hebben we in het weekend wel vaak last van grote bussen voor onze deur die van heinde en verre uit het land komen met mensen die allemaal even het graf willen bezoeken.

Op zondag 21 juli hebben wij afscheid genomen van de ouders en zus van Sander die een week op bezoek waren geweest. Zij hadden ons uitgenodigd voor een etentje in het 5 sterrenhotel dat Antigua rijk is. Jullie begrijpen dat dit voor ons een echte traktatie was.

Constructieteam

Van dinsdag 23 juli t/m donderdag 1 augustus een constructieteam uit Amerika mede begeleid. Een groep van 18 mensen variërend van 15 tot 63 jaar kwam 2 weken hun diensten aanbieden om in het project Safe Passage mee te helpen.
Zij hebben heel veel werk verzet, o.a. de timmerwerkplaats eens zo groot gemaakt, boekenkasten gemaakt voor de klaslokalen, enkele huizen van families opnieuw opgeknapt en tussendoor met de kinderen geknutseld en gespeeld.

Carla en ik stonden elke ochtend om half zes voor deze 18 mensen lunchpakketjes te maken die dan net voor zevenen naar het busstation gebracht moesten worden alvorens zij naar Guatemala stad vertrokken. De laatste avond van hun verblijf in Guatemala hadden wij hen en enkele stafleden van het project uitgenodigd om in ons huis te komen eten. In totaal waren we met 30 personen.
Carla had 2 gigantische pasta ovenschotels gemaakt die erin gingen als koek. Voldaan gingen ze terug naar Amerika en wij verwachten hen vast nog eens terug.

Discotheek

Woensdag 31 juli zou Mariken, de vriendin van Sander, in Guatemala aankomen. Om 6 uur kregen we een telefoontje dat het vliegtuig vertraging had en dat Mariken in Atlanta moest blijven overnachten. Wat een domper was dat voor Sander. Wij hebben hem, als goede moeders zijnde, opgevangen en enkele flessen wijn met hem leeggedronken. We waren allemaal een beetje lollig en Sander wilde graag dat we met hem meegingen naar een van de twee discotheken die Antigua rijk is. Wij voelden er niets voor maar deden het voor hem. Helemaal verkeerd natuurlijk, want voor we er erg in hadden stonden we gin-tonic te drinken en dat valt niet zo goed na wijn.
Rond middernacht vertrokken de dames al lachend en slingerend over straat naar huis terug.

Voor Ana-Maria was de volgende dag erg zwaar, een enorme kater hield haar zowat de hele dag in bed, maar er waren verplichtingen voor de 30 mensen die ’s avonds kwamen eten en er moesten nog heel wat boodschappen worden gedaan.

Don Pablo

Zaterdag 3 juli vierden we de verjaardag van Don Pablo die 84 jaar was geworden. Als verrassing hadden we een fluitist laten komen die hij goed kende. Het was echt zijn feestje en hij danste met bijna elke vrouw die aanwezig was en dat waren er veel. Iets voor negenen zei hij tegen ons: "kan ik er tussenuit knijpen, ik ben moe en wil naar bed". Wij zeiden: "ga je gang wij feesten nog wel even door."

Scholenproject

Maandag 5 augustus ontvingen we bij ons thuis Bertha, de directeur van de school van het bergdorpje waar Carla 7 kinderen naar school laat gaan. We hadden aan haar beloofd iets voor de school te willen doen. Zij kwam met haar baby van 3 maanden, haar man en 2 onderwijzers en bracht een keurig uitgewerkt voorstel mee wat wij eventueel voor hulp aan de school konden bieden. Dit voorstel zal verwerkt gaan worden in de folder van Los Niños.

Paradijs

Van vrijdag 9 tot maandag 12 augustus vertrokken we naar ons paradijsje aan het meer met een busje vol. Ed, de accountant, Scott, een Engelsman die voor enkele jaren in Antigua woont en een enorme droge humor heeft, Carolien, de Nederlandse bouwkundige, Judith, een Amerikaanse die 2 maanden vakantie hield bij haar dochter in Antigua en blij was eindelijk mensen van haar eigen leeftijd te ontmoeten, Erica, een Amerikaanse die een cafetaria heeft waar we regelmatig een lekkere bruine boterham gaan eten, Sander en Mariken en wij.
Bijna allemaal waren we inmiddels oude bekenden van hotel "Arca de Noe" en we werden dan ook allerhartelijkst ontvangen. Na het heerlijke eten bij kaarslicht, brachten we de avonden door met het spelletje Hints. Hilariteit alom en we hebben ontzettend veel plezier gehad. Maandag kwam veel te snel en we moesten terug naar Antigua om de spullen in te pakken omdat wij de volgende ochtend om 4 uur voor 10 dagen naar Honduras zouden vertrekken.

Ziek

Op de een of andere manier is het ons niet gegund om het land uit te gaan, want Carla werd zondagnacht heel erg ziek en was absoluut niet in staat om te reizen. Ze had zeer hoge koorts en enorme krampen in haar buik. De w.c. had niet verder dan 2 meter van haar vandaan moeten zijn, want dan zou ze die niet gehaald hebben. Al met al heeft ze daar heel wat tijd in doorgebracht. Voor Ana-Maria was het een moeilijke beslissing Carla daar achter te laten, maar in de wetenschap dat de eigenaars heel goed voor haar zouden zorgen, durfde ze het toch aan om even voor een dag naar Antigua terug te gaan.
De tickets voor Honduras moesten afgezegd worden en de volgende dag kwam de opvolger van Sander, zijn beste vriend Thijs, om ons als stagiaire het komende halfjaar te begeleiden met zijn kennis hoe en waar fondsen te werven.

Woensdagochtend zat ik al weer vroeg in de bus terug naar het meer om Carla een beetje te verplegen. Ze zag er gelukkig al iets beter uit, maar was nog zeker niet beter. Ze was erg slapjes en futloos en bracht de meeste tijd in bed door met als enige voordeel een prachtig uitzicht over het meer. Op zondag werd ze ineens opstandig en zei: "ik wil naar huis en in mijn eigen bed slapen". Zo gezegd, zo gedaan. Maandagochtend 19 augustus vertrokken we naar Antigua. Ze had al weer praatjes genoeg en kon alleen maar aan lekker eten denken. Logisch als je een hele week alleen maar vloeibare babydrank tegen het uitdrogen hebt gedronken. We lieten het busje stoppen bij een delicatesse zaak waar Carla alles kocht wat ze maar lekker vond. Het voordeel voor Ana-Maria was dat zij er ook van mee mocht genieten. ’s Middags zaten we aan een ruim gedekte tafel, compleet met gerookte zalm en andere lekkernijen. "Hier heb ik graag wat buikkrampen voor over", zei Carla.
De volgende ochtend liet ze toch maar even het poepje in het lab onderzoeken en er bleek een amoebe (een eng beestje) zich in de maagwand genesteld te hebben. Antibiotica en een streng vetvrij dieet moesten oplossing bieden en zowaar een week later was ze weer zo goed als de oude. De broeken zaten allemaal wat minder strak, maar de energie was weer aan het terugkomen en bij het schrijven van dit verhaal kan gezegd worden dat ze weer bijna boven Jantje is.

Keetje

Zaterdag 24 augustus was een zeer belangrijke dag, namelijk de adoptie van ons hondje Keetje van 8 maanden oud. Met onze vriend Vinicio en Jonathan, een 11-jarige jongen uit een van de opvanghuizen van Safe Passage, gingen we naar een asiel buiten Antigua om ons hondje te halen. Carla's grote wens was een Jack Russell en de eigenaresse van het asiel had gezegd dat ze een kruising had tussen een Jack Russell en nog wat. Op de website hadden we het snoetje al gezien en dat leek inderdaad op een Jack Russell. Maar groot was onze verwondering toen daar tussen de 100 andere honden een hondje sloom aan kwam lopen met het lijf van een hazenwind hond (de ribben kunnen geteld worden), de poten van een jachthond, de staart van een aap, een geknakt oor en een zeer triest koppie met rimpeltjes en over het hele lijf bruine vlekken. Toch waren we er meteen verliefd op en konden het niet over ons hart verkrijgen haar niet mee te nemen. Een vuilnisbakkenras past precies bij hetgeen wij hier doen en aangezien wij ook niet helemaal sporen, hadden we het niet beter kunnen treffen.
In Antigua zijn we er meteen mee naar de dierenarts gegaan waar ze diverse inentingen en pillen kreeg. We kochten brokken, 2 bakken voor het eten en het water, een halsband met lijntje en een kleedje waarop ze kan slapen. Na 2 dagen ruimen van plas en poep op de patio, kwamen we erachter dat ze aan haar linkeroog ook nog hartstikke blind is. Ze had namelijk de hevige 5 minuten en rende als een idioot door het huis en daarna naar buiten en knalde keihard tegen de cementen deursponning. Het gekerm was oorverdovend en een uur later had ze een enorm bult boven haar oog en een open wondje. We denken ook dat ze aan een oor doof is. In haar jonge leven heeft ze al heel wat ellende meegemaakt, maar wij gaan met al onze liefde van dit neurotisch hondje een gezellig huishondje maken.

Voedselpakketten

Donderdag 29 en vrijdag 30 augustus waren drukke dagen voor ons. Wij hebben meegeholpen met het maken van voedselpakketten voor ongeveer 200 families. In zo’n pakket gaat 1 fles olie, stukken zeep om te wassen, spaghetti, rijst, suiker, bouillonpoeder en bruine bonen.
Deze pakketten worden 1 maal per maand aan de moeders gegeven, als dank dat ze de kinderen naar het project sturen en daardoor inkomsten missen.
Dankzij de 5 euro donateurs hebben wij deze pakketten voor de maand augustus aan kunnen bieden. Hulde aan hen. Binnenkort ontvangen jullie een uitgebreid verslag over de achtergrond van het geven van deze voedselpakketten.

Rode Kruis gala

Er komt nog heel wat werkdruk op ons af de komende maand. Het medisch team uit Amerika komt weer eind september en dat betekent voor ons weer veel organiseren. Carla vertrekt 25 september naar Nederland om acte de presence te geven bij het Rode Kruis gala dat helemaal in het teken van Guatemala staat. Zij krijgt 5 à 10 minuten de tijd om iets over onze plannen te vertellen. We zijn dus druk bezig om goed fotomateriaal te verzamelen en op tijd een brochure af te hebben die aan iedereen meegegeven kan worden. Na het gala is ze bereid om ook voor andere geïnteresseerden zogenaamde road-shows te houden.

Carla komt half november terug en dan vertrekt Ana-Maria tot eind januari 2003 voor de volgende road-shows. We hopen natuurlijk wel dat die wat op gaan leveren. Laat ons maar weten als er interesse bestaat, dan kunnen wij er rekening mee houden.

Carla 50 jaar

Dit weekend nemen we met heimwee afscheid van Sander die in Nederland zijn studie gaat afronden. Volgende week zijn we uitgenodigd bij onze eerste Guatemalteekse bruiloft van een lerares uit het project. Volgend weekend komt er ook nog een groep jonge tandartsen naar het project gratis de kinderen behandelen en voorlichting geven over hoe ze de tanden gezond kunnen houden. Op vrijdag 13 september vieren we het feit dat Carla 50 jaar geleden op deze wereld kwam. Bellen op die dag is een leuke gedachte, maar vergeet niet dat het in Nederland 8 uur later is dan in Guatemala. Het telefoonnummer van Carla vanuit Nederland is 00 502 832 66 47.

Zaterdag 14 september gaan we met 6 kinderen, die nog nooit een uitje hebben gehad, naar het waterpark waar Ana-Maria al een keer geweest is. In plaats van een groot feest wil Carla dit aan deze kinderen aanbieden. Nog steeds geen saai moment in het leven van Ana-Maria en Carla. Over bovenstaande belevenissen en nog veel meer uitgebreid informatie in het volgende verslag.
Wordt vervolgd.

Huis is Tilburg

Via deze brief doet Ana-Maria een oproep aan iedereen om rond te kijken of er een of twee personen haar huis in Tilburg vanaf januari/februari 2003 voor minstens 1 jaar willen huren, maar het liefst voor 3 jaar. Het huis ligt zeer centraal aan de rand van het centrum en is helemaal ingericht. De huur zal 950 euro per maand gaan bedragen, inclusief gas, licht en verzekeringen. Reacties welkom via de e-mail aackermans@wish.net.

Wij blijven uiteraard ook graag op de hoogte van het reilen en zeilen van jullie en zijn vol verwachting van jullie berichten.

Saludos de Carla en Ana-Maria