Antigua, juli 2002



Lieve allemaal,

Het moest er weer eens van komen om jullie uitgebreide informatie uit het prachtige Guatemala te sturen. Het is goed dat we een grote weekagenda hebben om alle afspraken in te noteren. Soms weten we niet waar we het eerst aan moeten beginnen. Gelukkig voor jullie, anders hadden we niets te vertellen.

Medisch team

De vorige brief eindigde met de komst van een medisch team naar het project. Wij waren verantwoordelijk voor het regelen van het vervoer van en naar het project, het voorzien van eten en drinken en zorgen dat alles gladjes verliep.
Met de contactpersoon in de Verenigde Staten mailden we heen en weer maar we kregen nooit direct antwoord op onze vragen. Wij zijn goed in improviseren en zoals Carla altijd zegt: "we naaien gewoon onze eigen naad" en dat werkte ook nu weer.
De groep van medici wordt gesponsord door alle Amerikaanse vliegmaatschappijen en opereert onder de vlag Airline Ambassadors. Hun tickets en verblijf in een Marriott hotel worden tegen zeer gereduceerde prijzen afgegeven en de medicijnen en benodigde apparatuur mogen gratis mee.

Medical wings

De groep medici noemt zichzelf "medical wings" en werkt op volledig vrijwillige basis. Zij komen voor een weekend op en neer en willen zoveel mogelijk mensen helpen. In de kleine school van ons project waren 4 klaslokalen voor hen beschikbaar. De tandarts met assistent in een lokaal met een wankele stoel op een paar stenen zodat hij zelf hoog genoeg kon staan om het niet in de rug te krijgen.
Heel wat kiezen zijn er getrokken en het frappante was dat, op een kind na, niemand huilde. Op zulke momenten merk je dat deze kinderen gewend zijn aan een hard leven en daardoor zelf ook gehard zijn.

Brillen

De oogarts met assistent had een lokaal waarvan we het raam verduisterd hadden. Hij had zo’n 400 brillen bij zich en het was prachtig te zien dat er ineens moeders en kinderen met een brilletje rondliepen. Eerder had ik nog nooit iemand met een bril op gezien.

Triest

Bij de algemene arts zaten de meeste mensen te wachten en daar kregen we ook wat trieste gevallen te zien.
Een moeder met een open navel en een grote bult in de borst, een andere moeder met een buik vol kankergezwellen, bij diverse kinderen werd aids, tyfus en ringworm geconstateerd.
Twee kinderen hadden zo’n hoge koorts dat ze onmiddellijk met een taxi naar het ziekenhuis werden gebracht waar ze enkele uren in een ijsverpakking werden gelegd.
Een van de moeders kwam laat in de middag huilend terug om te bedanken voor de snelle hulp.
Bij een jongen van 10 jaar werd geconstateerd dat hij uit een oor niets meer hoorde. Vijf jaar geleden had hij een ernstige oorontsteking gehad maar daar was uiteraard niets aan gedaan, sinds die tijd is hij ook nooit naar school geweest. Wij zorgen ervoor dat hij nu een gehoorapparaat krijgt en school weer kan oppakken.

Verpleegsters

In het vierde lokaal zaten 2 gediplomeerde verpleegsters die de eerste check deden, zoals de temperatuur opnemen van de kinderen en de bloeddruk van de moeders. Van elke persoon moest een medische registratiekaart gemaakt worden en aangezien de verpleegsters geen Spaans spraken zaten Carla en ik ieder naast een verpleegster om alle klachten op te nemen en vragen te beantwoorden.

Dat was erg vermoeiend maar ook wel lachen hoor. Als we vroegen wat ze mankeerden kwamen we via pijn in de handen, voeten en rug terecht bij het seksleven en hoe zwaar het leven als moeder wel was met 5 à 10 kinderen. Eindelijk iemand tegenover hen die even aandacht had. Vroeg in de ochtend hadden we honderden zakjes met vitaminepillen gevuld die we uitdeelden na het aanhoren van de klachten.

Nazorg

Voor de ernstigere gevallen die nazorg nodig hadden spraken we af dat wij die onder onze hoede zouden nemen. Inmiddels hebben we met 10 kinderen en 3 volwassenen een lokaal ziekenhuis bezocht waar ze verdere behandeling en medicijnen krijgen. Deze kosten worden betaald uit een donatie die Carla van een vriend in Antigua heeft gekregen.

Sandwiches

Amerikanen zijn erg kieskeurig wat eten betreft en we hadden uitgebreide instructies gekregen over de te maken sandwiches. Voor de lokale staf van het project was door een Guatemalteekse mevrouw gekookt; rijst, bonen, avocado, vlees in een rode saus en een tortilla. Jullie voelen het al, die Amerikanen wilden allemaal een Guatemalteeks bordje en de lokale staf was blij met een goed gevulde sandwich. Dingen gaan altijd anders dan je verwacht.
Er is een mooi spreekwoord dat hier zeker opgaat: "erger je niet, verwonder je slechts". Het was een geslaagde missie en in de afscheidsspeech gaf de leider van het medisch team ons het mooiste cadeau, een tweejaarlijkse terugkeer naar ons project en dan voor langere tijd, zodat er meer mensen geholpen kunnen worden. Zij werken ook in Haïti en Puerto Rico.

Donatie voor grondaankoop

De laatste 3 weken van juni waren vreselijk hectisch. Er kwam een donatie voor de aanschaf van een stuk grond en de financier wilde zelf komen kijken naar de stukken grond die in aanmerking zouden kunnen komen. Dat betekende dagenlang rondrijden in de omgeving van de vuilnisbelt, praten met eigenaren van grond etc.
Gelukkig beschikten we over een goed team van 7 personen bestaande uit:
  • Federico een Guatemalteek, die de contacten kon leggen,
  • Carolien, een Nederlandse bouwkundige die tekeningen kon maken,
  • Kurt, een Amerikaan die zorgde dat we niet teveel afdwaalden,
  • Hanley, de directeur van het project die het laatste woord had,
  • Sander, die als diplomaat optrad bij de onderhandelingen,
  • Carla, die zeer goed voor de inwendige mens zorgde en haar lange ervaring bij het Rode Kruis kon gebruiken om op het juiste moment zeer gevatte vragen te stellen en
  • Ana-Maria, die de afspraken van de wekelijkse vergaderingen op papier zette.

Multifunctioneel centrum

Op donderdag 4 juli zaten we dan uiteindelijk blij en gelukkig met elkaar in Guatemala stad te lunchen en het feit te vieren dat er land was aangeschaft en geld verzameld voor de constructie van een multifunctioneel centrum. Contracten werden getekend. Laten we hopen dat de uitvinding van het witte lakpotje dit land voorlopig niet bereikt. Alles staat vast maar niets is zeker. De financier hebben we met een grote smile op het vliegtuig gezet. One problem solved, many to go.
Grond hebben we en een gebouw gaat er komen. Er gaan nog wel maanden overheen voordat alle papieren getekend zijn, maar een kniesoor die daarop let. Voor dit moment een hele zorg minder in ieder geval.

Opvanghuis

Nu het volgende probleem. Sinds elf september 2001 zijn er vele projecten failliet gegaan en het vuilnisbeltproject lijkt ook niet zonder schade te zijn achtergebleven. De Amerikanen kozen wederom voor eigen volk. Nieuwe financiers zullen moeten opduiken.
Via de eigenaar van ons huis zijn we in gesprek gekomen met Silvia, de vrouw van de burgemeester van Antigua die, samen met Knut uit Duitsland, bezig is een opvanghuis te bouwen voor de zwervers die 's avonds in de straten van Antigua slapen, te vergelijken met het Leger des Heils.
In het opvanghuis mogen ze komen douchen, eten en slapen en 's morgens moeten ze weer de straat op.

Gala-avond

Wekelijks komen we bij elkaar om de mogelijkheden te bekijken van het organiseren van een grote gala-avond eind november dit jaar. De ervaringen die Carla heeft opgedaan met de gala-avonden van het Rode Kruis in Nederland zijn natuurlijk onmisbaar hierbij. Het 5-sterren hotel van Antigua is bereid ons alle medewerking te geven en de avond zal bestaan uit een goed diner en een keur van artiesten. Het gala moet exclusief zijn en een jaarlijks terugkerende gebeurtenis worden. Alleen mensen met een uitnodiging mogen komen en we zijn nu druk bezig adressen te verzamelen.

Voor de burgemeestersvrouw zitten er dubbele belangen achter, haar man wil namelijk over 4 jaar president worden en hoe beter zij haar werk nu doet, hoe beter dat straks voor haar man kan uitpakken. Wij vinden het prima als het maar veel geld in het laatje brengt voor het opvanghuis en Safe Passage.

De zee zien

Twee vrijwilligers hadden geld gekregen van vrienden om daarmee een bus te huren en met een groep kinderen uit het project naar een waterpark bij de zee te gaan. Andere vrijwilligers werd gevraagd enkele kinderen mee te nemen en voor hen de entree en lunch te betalen. Ook Ana-Maria had 3 kinderen uitgenodigd om mee te gaan. Natuurlijk had ze het liefst alle 300 kinderen meegenomen, maar helaas was dat onmogelijk.
Het werd een onvergetelijke dag voor de 18 kinderen en 10 begeleiders. De meeste waren nog nooit in een zwembad geweest, laat staan dat ze ooit de zee hadden gezien. De 2½ uur durende busrit was het dan ook dubbel en dwars waard. De kinderen straalden van top tot teen en genoten enorm.
Op de terugweg zat ik met een tevreden glimlach terug te denken aan deze dag. Aan beide kanten lag een kind met het hoofd op mijn schoot te slapen, vermoeid en blij. Dit zijn enkele dierbare momenten in je leven die je altijd bij zullen blijven. Ik hoop dat er nog veel van dit soort uitstapjes kunnen komen en dat ieder kind een keer de kans krijgt de zee te zien.

Scholenproject

Met Carla een halve dag naar een bergdorpje geweest waar ze sinds vorig jaar oktober 7 kinderen ondersteunt met schoolmateriaal zodat ze naar school kunnen gaan. Het dorpje ligt 45 minuten buiten Antigua hoog in de bergen en de weg erheen is erg slecht. Bussen komen er niet, alleen pick-up auto’s.
Het dorpje leeft van de landbouw en de meeste kinderen worden geacht op het land mee te werken. Het schooltje werd bezocht waar de enthousiaste directrice Bertha van 29 jaar de scepter zwaait en waar we veel respect kregen voor de zware taak die zij heeft met de weinige middelen om les te geven in een bergdorp.

Van de 98 kinderen die naar school gaan zijn er regelmatig tientallen die niet op komen dagen omdat ze op het land moeten werken of mee naar de markt moeten om de groenten te verkopen. Helaas maakt nog niet 1% de lagere school af.
Op dit moment bestaat de 6e klas uit één leerling Rafael. Hij is zeer gedreven om verder te studeren en zelf onderwijzer te worden om daarna in zijn eigen dorp les te kunnen gaan geven. Dat is een kind van ons hart en hem gaan we zeker helpen bij zijn vervolgopleiding.

Gemeenschapskeuken

Het terrein bij de school is ook een plek waar de gemeenschap samenkomt als er iets te vieren valt. Als er gefeest wordt, is voedsel een belangrijk onderdeel ervan. Wij gaan ervoor zorgen dat er een behoorlijke keuken gebouwd gaat worden waarbij het hele dorp zal helpen en hopelijk op 15 september feestelijk ingewijd kan worden, want dat is de onafhankelijkheidsdag van Guatemala.

Vrijwilligers

Carla werkt nog steeds erg hard op kantoor en Ana-Maria houdt zich bezig met sponsors en vrijwilligers zoeken en mensen rondleiden in het project, en met haar stralende glimlach en haar enorme enthousiasme weet ze dan ook menig vrijwilliger binnen te halen. Een gezin uit Tilburg (8 personen totaal), enkele uren in Guatemala, werd meteen geconfronteerd met de harde werkelijkheid van het leven in en rond de vuilnisbelt.

Het heeft een enorme indruk op hen achtergelaten en zij zijn de beste ambassadeurs als ze straks terug gaan naar Nederland. Zij hebben dan ook beloofd ons project te zullen promoten. Wij zijn hen erg dankbaar dat ze tassen vol creatief materiaal hebben meegebracht voor het project en voor ons roddelblaadjes, kaas, satésaus en Campari. Hint voor mensen die nog komen?

Het gezin Cucul

Het gezin Cucul, bestaande uit moeder Miriam en haar 5 kinderen variërend in leeftijd van 4 tot 14 jaar, hebben we een dag naar Antigua laten komen en hen hier verwend met dingen die ze normaal niet kunnen kopen.
Miriam werkt in het project en zorgt voor het eten en drinken van de kinderen in de kerk en het schoonhouden ervan. Daarmee verdient ze nog geen 50 euro in de maand, absoluut geen vetpot om 5 kinderen van te onderhouden.
Wat ons zo in haar bevalt is de manier waarop ze de kinderen alleen opvoedt en hoe beleefd ze zijn. Ze kunnen allemaal goed studeren en wij hopen ze daarbij een extra handje te kunnen helpen. Wat zijn wij blij dat onze wieg in Nederland heeft gestaan en wij de mogelijkheid hebben om dit gezin vooruit te helpen. Het is het dubbel en dwars waard.

Ana-Maria jarig

Het is nu precies een week geleden dat Ana-Maria haar 49ste verjaardag in Antigua vierde en dat het een groot feest was, is iets wat zeker is. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat is ze letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes gezet. Prachtige cadeaus gekregen en vele telefoontjes van familie en vrienden uit Nederland.
Een zeer gevarieerd gezelschap van zo'n 20 personen was 's avonds uitgenodigd en tot in de kleine uurtjes hebben we gezongen en gedanst.
Op 4 fotorolletjes is het allemaal vastgelegd.

Carla had enorm haar best gedaan om deze dag voor haar onvergetelijk te maken en stond uren in de keuken om o.a. gevulde eieren en heerlijke sandwiches met salades erop te maken die nu al beroemd zijn in Antigua. Of er nu 5 personen komen of 50, het maakt Carla niets uit, ze doet de schort voor en glimt helemaal als ze voor al die hongerige mensen mag zorgen. Ja, ik heb het maar wat getroffen met mijn huismaatje. Met dat andere maatje (van 42 naar 40) zal het wel niet lukken als ze zo goed voor mij blijft zorgen.

Hulp voor het project

Volgende week komt er een groep van 20 personen uit Amerika voor 2 weken in het project werken. De vader van een van de kinderen uit het project heeft met zijn zatte hoofd hun huisje in de fik gestoken en deze groep gaat nu meehelpen het weer op te bouwen. Ook gaan ze de school van een verfje voorzien en boekenplanken maken in de leslokalen.

Op de werkdagen zorgt Carla ervoor dat ze voorzien worden van een gezonde lunch en de laatste avond van hun verblijf gaat de schort weer voor en komen ze bij ons spaghetti eten.
En zo blijven we maar wat aanrommelen en na gedane arbeid af en toe rusten met een lekker glaasje Campari.

(T)huisje

Ons huisje wordt steeds meer een echt thuis en regelmatig kopen we wat leuke spullen om het te verfraaien. Iedereen die binnenkomt voelt de gezelligheid en liefde die erin zit. Wie het niet gelooft moet zelf maar komen kijken. De deur staat wagenwijd open.

De Paus

Verder kunnen we niet van ons geloof vallen want zo langzamerhand worden we nog roomser dan de Paus want ja, deze goed heiligman komt ons 30 juli a.s. opzoeken, met ons bedoelen wij natuurlijk Guatemala en in Antigua is het al een compleet gekkenhuis. Uit alle delen van het land stromen mensen toe om het graf van de Franciscaanse monnik Hermano Pedro te bezoeken, die in de Sint Franciscus kerk om de hoek van ons huis begraven ligt.
Deze Hermano Pedro wordt aan het eind van de maand heilig verklaard. Wij hadden voor die tijd het land uit gewild voor onze reis naar Peru maar wij hebben deze reis opgeschort, want we kunnen even hier niet gemist worden. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Hermano Pedro is een monnik uit Europa die in 1642 naar Guatemala kwam en heel veel heeft gedaan voor de meest arme bevolking.
Er is in Antigua een ziekenhuis, een echt ouderwets oude van dagenhuis en een weeshuis naar hem genoemd. Dus een waar pelgrimsoord.

Aardbeving

We hebben de eerste aardbevingen overleefd. Er was een flinke schok bij en we werden dan ook in de nacht wakker met het bed midden in de kamer. De andere schokken waren wat minder maar het is toch een rare gewaarwording om deze aardse activiteiten te ondergaan aan de andere kant van de wereld.

Jullie zien het "never a dull moment" hier en altijd wel wat te schrijven. Voor allemaal in het hopelijk ook zonnige Holland nog heerlijk genieten van de zomer en ook op tijd rust nemen.

Hasta pronto

Heel veel liefs van ons.
Carlita en Ana-Maria