Antigua, juni 2002



Lieve allemaal,

Neem maar wat extra tijd, want het is een erg lang verslag geworden.

Raar maar waar, we zijn al meer dan een maand in Antigua. Altijd gedacht dat de tijd hier minder snel zou gaan, maar het tegendeel is waar.

Cultuurverschillen

De hoofddeksels maken de Guatemalteek, de man een cowboyhoed, vrouwen een kan water, verkoopwaar of een schaal met eten op het hoofd. Bijna elke jongen draagt een kapmes, die bij vele tot op de grond hangt. Buiten elke bank of echte winkel staat een puber met een pistool in de broek en een machinegeweer in de hand (met de vinger op de trekker). Laatst hebben er twee, die een winkel aan het bewaken waren en die zich blijkbaar verveelden, een potje Russisch roulette gespeeld (dat kon de winnaar mededelen).

Afspraken voor vanmiddag, maak je vanmiddag. Morgen is volgende week en volgende week is nooit. Wij wonen op 1500 meter en het zwoele windje maakt hier alles leefbaar. Niet alleen is de stemming prima maar ook de salsa muziek, de kleurrijke huizen, bussen, klederdracht en mensen dragen hun s teentje er aan bij. Je kan hier geen wiet krijgen, toch lijkt iedereen wel stoned.
Problemen zijn voor morgen en morgen was volgende week en dat is dus nooit.

Met onze karakters is het toch wel anders, maar wij kunnen ons dan ook verschuilen achter een andere cultuur. Het is goed dat we een grote agenda hebben om alles in op te schrijven want er gaat geen dag voorbij zonder afspraken.

Weerzien

We wonen net buiten het echte hart van Antigua en als we iets nodig hebben uit de supermarkt, naar de bank moeten, of de was wegbrengen, dan lopen we aardig wat metertjes. Gelukkig hebben we schoenen met dikke zolen en die heb je hard nodig met al die kinderkopjes. Vaak kun je beter op straat lopen dan op het trottoir want de niveauverschillen zijn groot met veel schuine vlakken waar je een aardige schuiver kan maken, nog niet gebeurd hoor.
Helaas is het regenseizoen begonnen, dat betekent dat er bijna elke middag wel een stevige plensbui naar beneden komt, vaak gepaard met onweer. De temperatuur blijft goed en als de zon er is dan is het ook heerlijk warm.

Weerzien

Vele vrienden die me mailden vroegen hoe het weerzien met de kindjes was. Ik kan jullie vertellen, dat het hartverwarmend was om die snoetjes weer te zien en het mooiste was dat ze me allemaal nog herkenden en zelfs mijn naam nog wisten. Enkelen begonnen de liedjes te zingen die ik hen had geleerd, mijn hart smolt en ik wist meteen weer waarom ik hier was. Wat is het toch mooi als je kindjes zo blij kunt maken met alleen maar er zijn.
Ik heb een ochtend met de allerkleinsten doorgebracht, die inmiddels zijn ondergebracht in een kleiner huis waar ze alle aandacht krijgen die ze verdienen. Geweldig om te zien hoe enkele erg verlegen kindjes van vorig jaar daar nu opfleuren.

Voor Hanley, de directeur van het project, krijg ik steeds meer bewondering. Zij heeft een grenzeloze energie en ze werkt dag en nacht. Pas heeft ze 2 huizen in Antigua geopend waar 14 kinderen wonen die niet thuis kunnen wonen omdat ze daar hun leven niet veilig zijn. Twee jongens waren ’s avonds weggelopen net voordat wij een afspraak hadden met Hanley. Ze heeft uren door Antigua gelopen om hen te vinden, eerder had ze geen rust. Gelukkig heeft ze hen gevonden.

Ons werk

Carla werkt 3 dagen op het kantoor van het project en aan mij is gevraagd of ik presentaties wil gaan geven op Spaanse scholen om vrijwilligers te werven. Elke woensdag werken Carla en ik samen op kantoor en ons werk bestaat eruit dat we de geschiedenis van een kind vertalen vanuit het Spaans in het Engels, wat daarna naar de sponsor wordt gestuurd. Voor 300 US dollars kun je een heel jaar een kind sponsoren.

Wat we in de levensloop van zo’n kind lezen is te triest om waar te zijn. Meestal komen ze uit gezinnen met meer dan 6 kinderen, waarvan er dan al 2, 3 of 4 gestorven zijn. Hoewel hier mensen dagelijks sterven van de honger lijkt het hier steeds drukker te worden. Het Guatemalteekse "machismo" zorgt ervoor dat de mannen hier graag jaarlijks bewijzen hoe vruchtbaar ze nog zijn.
  • Gevolg 1: vrouwen beginnen met baren vanaf hun vruchtbaarheid (11 jaar) en tot het einde daarvan.
  • Gevolg 2: Guatemala heeft de snelst groeiende bevolking ter wereld.

Omdat de kindersterfte hier bijna 40% is en de overlevenden gratis arbeid verrichten is het zaak zo veel mogelijk records te breken. Hoe meer kinderen, hoe rijker je bent en wordt. De fabeltjes zijn hier duidelijk de wereld nog niet uit. Zo denken mensen hier ook dat de anticonceptie pil dodelijk is en dat de maya kalender de enige is die telt.
De Paus draagt ook nog zijn steentje bij ("een condoom is dodelijk", zegt hij) en de Paus aanbidden ze hier "hasta siempre". De vrouwen worden zwanger gemaakt, de mannen gaan daarna door naar een volgende vrouw, zonder achterlating van een adres en het werk dus op de schouders van de vrouwen terecht komt.

Vuilnisbelt

Met het bij elkaar rapen van karton, papier, blikken, flessen etc. op de vuilnisbelt verdienen ze hooguit 12 euro in de week. Dat betekent dus dat de kinderen, hoe klein ze ook zijn, mee moeten helpen om in ieder geval te kunnen eten. De meeste wonen in een hokje van enkele meters met een golfplaten dak en muren en een aarden vloer.

Je kunt je niet voorstellen dat ze daar leven, eten en slapen. Hun hele bezit is meestal een bed, een tafel en 2 stoelen en een klein stoofje waar ze met hout op koken.

Een familie, een moeder met 3 kleine kinderen, is zo arm dat ze eigenlijk op straat moet leven, maar een familie heeft hen onderdak gegeven in hun huis. Letterlijk een hoekje van de kamer waar ze op een kartonnen doos slapen. Een van haar kinderen, Marvin van 4 jaar, is een echte hartenbreker. Als hij je aankijkt en zijn prachtige witte tanden lachend laat zien, wil je hem alleen maar knuffelen en het liefst zou ik hem mee willen nemen.

Sander Onze geweldige steun en toeverlaat, Sander, is vreselijk druk met contacten leggen en hij doet dat met een geweldige charme. Hij heeft de harten van velen gestolen en wij zijn dan ook erg blij met hem.

Carolien

Een Nederlandse bouwkundige, Carolien, heeft haar hulp aangeboden bij het zoeken naar grond en gaat praten met diverse architecten over de prijzen van het te bouwen multifunctioneel centrum. Weet dat het niet gemakkelijk is voor buitenlanders om een Guatemalteekse prijs te krijgen. Zodra er iets blonds rondloopt vliegen de prijzen omhoog.

Frederico

Ook zijn we erg blij met onze nieuwe vriend Federico die jaren in de States heeft gewoond en ons pro deo helpt met alles wat we nodig hebben. Hij kent iedereen in Antigua en zegt dat hij een voorbeeld wil zijn voor zijn mensen hier, omdat hij het geweldig vindt waar wij mee bezig zijn.

Parasiet

Ongeveer 2 weken heb ik (Ana-Maria) me niet zo lekker gevoeld, ik was totaal zonder energie en had moeite mijn ene been voor het andere te zetten. Wat bleek, Marietje had een parasietje, oftewel een mee-eter. Geen wonder dat ik futloos was.
Hoe ik erachter kwam, simpel. Gewoon het poepje in een leeg yoghurt bekertje mikken en naar een laboratorium brengen. Toen ik daar kwam zei ik "hier is mijn kaka, kunnen jullie dat onderzoeken". De mevrouw moest vreselijk lachen en zei "kaka gebruiken we alleen voor dieren". En ik maar denken dat ik al aardig goed Spaans sprak. Afijn, enkele uren later had ik, na betaling van 25 Quetzales (4 euro), een brief met de uitslag, een behoorlijke hoeveelheid parasietjes in mijn lichaam maar de minst erge van allemaal. Meteen door naar de apotheek waar ik voor 4 dagen pillen kreeg en na een dag 4 pillen te slikken voelde ik de energie weer door mijn lichaam komen.

Mijn vriendin Marjo maakte het volgende rijmpje:
Ik heb een parasiet, je ziet hem lekker niet
hij eet heel vrolijk mee, maar plonst niet in de plee
nu moet ik aan de pil, iets wat ik niet graag wil
dus doe ik braaf mijn best, de pillen doen de rest
en geef mij nu maar vlug, mijn energie terug.


Paradijs

Carla, Sander en ik hebben een heerlijk werkweekend doorgebracht in een paradijselijk oord aan het meer van Atitlan, met uitzicht op 4 vulkanen vanuit een luie stoel of hangmat. Het hotelletje, met de toepasselijke naam Ark van Noe, wordt gerund door een Frans-Engels stel, er is geen elektriciteit, geen warm water en de kamers zijn heel simpel. Maar er gaat een rust van uit, ongelooflijk.
Het mooiste moment van de dag is 's avonds om half zeven wanneer alle gasten aan een lange tafel zitten en het binnen en buiten vol staat met kaarsen en je een 4 gangen diner wordt voorgezet. Dat is leven tot in de toppen van je tenen en ik hoop dat iedereen die me nog eens komt bezoeken met mij daar heen wil gaan.

Om er te komen moet je eerst met een busje naar Panajachel, ongeveer 2 1/2 uur rijden vanuit Antigua en daarna met een bootje nog 20 minuten varen. Soms valt halverwege de reis de motor uit, omdat er niet genoeg benzinetoevoer is. Een kwestie van even in een slang blazen en in de meegebrachte benzinekan hangen en varen maar weer. Een honderd meter naast het hotelletje staat een prachtig weekendhuis van een van de machtigste mensen uit Guatemala.
Je wilt het niet geloven maar in het weekend kwamen er 2 helikopers aangevlogen met gasten. Terwijl bij de steiger van ons hotelletje mensen uitstapten die terugkwamen van de markt en met hun waren steil de berg op moesten lopen. Drie kratten op elkaar gestapelde flesjes coca cola op je rug, ik geef het je te doen.

Lago Atitlan

Rondom het meer liggen heel veel kleine dorpjes en elk dorp heeft haar eigen specifieke kleding. Je kunt dus aan de kleding zien uit welk dorpje de mensen komen. De mannen dragen wit met zwart gestreepte broeken en afhankelijk van de creativiteit van de echtgenote zijn ze helemaal geborduurd of een beetje. Prachtig om te zien. De wereld heeft hier echt stil gestaan. De rust deed ons alledrie erg goed, zo goed zelfs dat Carla besloot nog een weekje te blijven. Haar hoofd zat nog vol met alle avonturen van de afgelopen 8 maanden en een weekje niets doen zou haar goed doen. Ik vond het niet erg want dat betekende dat ik het weekend daarna haar weer op kon gaan halen en zelf ook weer mocht genieten.

Darshana

Op weg daarheen hebben we een maatje voor het leven gevonden, haar naam is Darshana, ze komt uit Duitsland en logeert nu een tijdje in ons huis. We noemen ons de golden girls, omdat we alledrie rond de 50 zijn. Darshana geeft meditatielessen, weet alles over astrologie, geeft massages en Reiki lessen. Het is absoluut geen zweverig type en goed voor ons om in de buurt te hebben, omdat ze een enorme rust uitstraalt en ons op tijd zegt even rustig aan te doen.

Koloniale huizen

De Amerikaanse diplomaat van 83 jaar, Don Pablo, waar Carla vorig jaar bij woonde en die ze inmiddels als Opa geadopteerd heeft, nam ons al enkele keren mee naar Amerikaanse feesten. Een ervan was in een prachtig koloniaal huis waar zo’n 60 mensen genodigd waren. Mariachi’s luisterden het feest op met hun muziek en de catering, eten, drinken, obers, aankleding, was verzorgd door een 5 sterren hotel. Vele vrouwen waren zeer elegant gekleed maar kleding maakt nog steeds niet de vrouw, want hun gezichten stonden alles behalve vrolijk.

Wij vonden het een groot toneelstuk waarin we een rolletje speelden en we deden dat erg goed, zo goed dat we nu regelmatig uitnodigingen krijgen. Uiteraard gaan we niet overal naar toe, we moeten wel kritisch blijven. Het zal vast wel ergens goed voor zijn en we wachten een goed moment af en slaan dan ons slag. Geld is er genoeg onder de Amerikanen. Zij hebben alle mooie koloniale huizen hier al tientallen jaren geleden voor een prikkie gekocht, dus voor ons is zo’n mooi huis, onze droom, niet weggelegd. Of zou er dan toch nog ergens een oudere man rondlopen met zo’n mooi huis die wij zouden kunnen kietelen? Helaas niet Don Pablo, die valt op mannen.

Vrienden

Onze Guatemalteekse vriendenkring begint zich al aardig uit te breiden en soms is ons huis een toevluchtsoord voor velen. Tweemaal per week hebben we 's avonds vergaderingen in ons huis met telkens nieuwe mensen erbij. Het huis wordt steeds meer ons stekkie. Elke week komt er wel iets bij en we zijn nu begonnen met de muren een beetje te decoreren.

Medisch team

Volgend weekend komt een medisch team uit de States enkele dagen ons project bezoeken en zij brengen een oogarts, tandarts, gediplomeerde verpleegsters en artsen mee. Carla en ik hebben van Hanley, de directrice van het project, de opdracht gekregen het verblijf van hen te coördineren, wat natuurlijk op ons lijf geschreven is. Veel werk maar enig om te doen. In het volgende verslag meer daarover.

Welkom

Nou wij kunnen het niet vaak genoeg zeggen, maar wie ons wil komen bezoeken is van harte welkom. Wij zijn benieuwd wie de eerste zal zijn.
Nou lieve allemaal, er staat weer een hoop op papier en wij hopen dat jullie er blij mee zijn. Het valt soms niet mee om mezelf ertoe te zetten het verslag te schrijven, maar als het eenmaal weer klaar is ben ik ook wel heel erg blij.

Hint: ons bellen is heel eenvoudig: men neme de telefoon en toetst 00.502.832.6647, wacht op verbinding en voilà een van ons antwoordt. Het is goedkoper vanuit Nederland dan uit Guatemala. Vergeet niet dat het bij ons 8 uur vroeger is.

Geniet van de zomer, van elkaar en blijf allemaal parasietvrij. Tot de volgende keer.
Carlita en Ana-Maria